Italiano Español Nederlands Français
Home arrow Uitdiepingen arrow Tegen de dictatuur van het lawaai/2
Afdrukken Verzenden naar een vriend

Uitdiepingen



TEGEN DE DICTATUUR VAN HET LAWAAI/2

  De oproep van kardinaal Robert Sarah

 


 

God, de zwijger

Dit heeft de kardinaal zo vaak bevestigd gezien in streken die waren verwoest door oorlog of natuurrampen, op zijn reizen die hij heeft gemaakt in zijn vorige functie als President van de Pauselijke Raad Cor Unum en waarbij hij vaststelde hoe het stille gebed de laatste schat is van wie alles heeft verloren, het laatste onschendbare heiligdom: "De stilte was de laatste loopgraaf die niemand kon betreden, de enige kamer waar men in vrede kon verblijven".

Men kan in de stilte en het geweten van een mens niet binnenbreken. "Oorlog, barbaarsheid en hun stoet van verschrikkingen is zijn commentaar zullen de God die in ons is, nooit overwinnen".

Dan begrijpt men hoe de grote kwestie van de "stilte van God" in het leven van de kardinaal niet een louter academische oefening is geweest. "In Afrika ben ik getuige geweest van de meest onbeschrijfelijke wreedheden. In mijn aartsbisdom heb ik een toevluchtsoord verschaft aan missionarissen en religieuzen die uit Sierra Leone en Liberia vluchtten, landen ten prooi aan een ongekend geweld. Zij waren vervuld van afschuw, want zij hadden afgehakte handen gezien, door mijnen uit elkaar gereten lichamen, gezichten die door beulen die geen enkele menselijkheid meer hadden, waren verminkt. Gedurende verschillende maanden heb ik in mijn woning de aartsbisschop van Freetown, mgr. Joseph Ganda, en de apostolische nuntius mgr. Antonio Lucibello met zijn secretaris opgevangen. Dat zijn onuitwisbare herinneringen. Zij hadden moeten vluchten uit Freetown, de hoofdstad van Sierra Leone, nadat zij Monrovia hadden moeten verlaten. Maar niemand heeft ook maar één ogenblik eraan gedacht die misdaden aan God toe te schrijven en zo de criminelen vrij te spreken en de stilte van God de schuld te geven".

En toch weet de kardinaal hoe pijnlijk deze kwestie kan zijn. Herinnerend aan de woorden van een Syrisch kind dat zich ten overstaan van hem afvroeg waarom God niet zijn vader had gered, aarzelt de kardinaal niet te zeggen dat God zich openbaart in de traan van dat kind en niet in de ordening van de wereld of in de pogingen die misdaad te rechtvaardigen en te rationaliseren. Het lijden brengt niet de almacht van God opnieuw in het geding, maar openbaart deze, zoals aan het kruis.

De maatschappij tegen de stilte

Tegenover deze ervaring van de kracht van de stilte staat de constatering van de devaluatie, zo niet van het verdwijnen ervan: "De postmoderniteit is een belediging van en een permanente agressie tegen de goddelijke stilte ... het lawaai wil God verhinderen te spreken. Het lawaai is een bedrieglijk anxiolyticum, dat leugenachtig is en gewenning geeft. Deze tijd veracht datgene waartoe de stilte leidt: de ontmoeting, de verwondering en het knielen voor God".

Er zijn veel situaties die de auteur tot deze stelling brengen, van de gsm die voortdurend klinkt in de oren van wie vingers en oren voortdurend bezet zijn om berichten te sturen, tot het verdwijnen van de stilte uit zelfs de scholen. Vandaag verschijnt de stilte als een zwakheid, een onvermogen om zich te verdedigen, een onkunde. "De moderne wereld zo is de overtuiging van de kardinaal verandert wie luistert, in een inferieur wezen. Met een funeste arrogantie bejubelt de moderniteit de mens die dronken is van beelden en lawaaierige slogans".

De ernst van de gevolgen wordt door deze vernietigende woorden tot uitdrukking gebracht: "Door de stilte te doden vermoordt de mens God".

De stilte afwijzen is God de vrijheid ontzeggen om ons zijn liefde mee te delen.

Maar voor de kardinaal hebben de hogepriesters van de moderniteit die de stilte de oorlog hebben verklaard, hun strijd al verloren, omdat wij altijd het vermogen hebben de stilte te bewaren: "De dood van de stilte is schijnbaar. God zal ons altijd helpen haar opnieuw te ontdekken".

De zekerheid van mgr. Sarah is dat de oppervlakkigheid van de waarden van de media, de verspilling van een bestaan zonder stilte en het narcisme dat achter het geklets schuilgaat, gedoemd zijn in rook op te gaan.

De enige werkelijkheid die onze belangstelling verdient, is God. En God zwijgt, wachtend op onze stilte om zich te openbaren.

Prioriteit is derhalve de stilte te hervinden, die de stem is die naar God leidt, zijn taal.

De mondaniteit van de Kerk

De bittere constatering van de kardinaal is dat het verlaten van de stilte zich heeft verspreid zelfs binnen de Kerk, waar velen door te wijken voor de zucht naar macht en de lokroep van de media zich verliezen in ijdel activisme, strijd om invloed, persoonlijke conflicten.

Dat is het geval met priesters die "om zich te doen kennen of om hun persoonlijke visie op te dringen maar praten en praten en daarbij dezelfde banaliteiten herhalen. Ik zou niet in staat zijn te zeggen dat God in hen woont. ... De media vinden het leuk om naar hen te luisteren en hun dwaasheden na te praten, in het bijzonder als zij verklaren nieuwe posthumanistische ideologieën op het gebied van de seksualiteit, het huwelijk en het gezin gunstig gezind te zijn".

Dat is ook het geval met de "intussen wijd verbreide gewoonte" te pas en te onpas "publiekelijk te getuigen van genaden die men heeft gekregen in de meest geheime diepten". Dit is een tendens die "blootstelt aan oppervlakkigheid, zelfmutilatie van de innerlijke vriendschap met God en aan ijdelheid".

Dientengevolge "moet ook de Kerk zich ver houden van mondain taalgebruik en overeengekomen discoursen om God opnieuw te vinden in de stilte. ... Als de Kerk teveel praat, vervalt zij tot een vorm van ideologische logorroe".

Maar deze opmerkingen verduisteren bij de kardinaal niet de blik van geloof op de duurzaamheid van de Kerk: "En toch, wat voor een verrassende paradox zoveel kletsende theologen, zoveel lawaaierige pausen, zoveel verwaten en met hun eigen redeneringen ingenomen opvolgers van de apostelen te zien, en dat al tweeduizend jaar! Maar de Kerk is onverwoestbaar".

Michele Chiappo

(Wordt vervolgd)

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)




07/07/2017

 
Website van de missionaire Gemeenschap Redemptor hominis