DE MISSIE VAN DE LIJDENDEN

Brug van gebed tussen Ypacaraí en Mbalmayo

(door Elena Montagner en Antonietta Cipollini)
 

Het initiatief van "de missie van de lijdenden" werd tot leven geroepen door Emilio tijdens een "dag van de Caritas" die werd gevierd in de parochie Sagrado Corazón de Jesús van Ypacaraí, Paraguay, op 22 december van vorig jaar. Tijdens de eucharistieviering bij die gelegenheid, herinnerde Emilio eraan dat de Caritas "het hart van de Kerk" is en als zodanig wordt ze opgeroepen om niet alleen een materiële hulp te verstrekken aan de armsten, maar ook om hen te beminnen en zo de genade van Christus' Bloed te laten doorstromen tot de meest verwijderde delen van zijn Lichaam.

Emilio heeft vervolgens de zieken en de aanwezige armen verzocht om deze actieve rol, die zij kunnen spelen, te herontdekken. Als hart van de Kerk, zijn degenen die lijden niet nutteloos, maar belangrijk; ze zijn opgeroepen niet om terug te vallen op hun eigen ziekte en armoede, maar om hun ogen te richten op het leed van anderen, om te geven, om lief te hebben. Hij stelde hun voor dat ze hun lijden zouden willen verenigen met dat van Christus en het aan Hem op te dragen, opdat de Blijde Boodschap tot aan het uiteinde der aarde zou reiken.

Opdat het Woord van God zal verspreid en bemind worden

Meer in het bijzonder, heeft Emilio als missionaire inzet voorgesteld om elke dag het rozenkransgebed te bidden voor de "arme en zieke broeders die zich bevinden in onze missiepost van Mbalmayo in Kameroen, opdat het Woord van God zal verspreid en bemind worden".

Zowel door de leden van de groep Caritas als door de armen en de zieken die door hen worden geholpen, werd dit initiatief zeer enthousiast toegejuicht. Men heeft dus een tijdschema opgesteld voor de mensen die om beurten iedere dag voor de zieken en de armen van Mbalmayo het rozenkransgebed bidden.

Rond de zieke die het rozenkransgebed bidt verzamelen zich ook zijn familie en buren. Dit helpt om de onenigheid en de verscheidene vormen van hoogmoed te overwinnen, die vaak oorzaak zijn van scheiding in gezinnen en buurten. Zo voelt de lijdende mens zich nuttig. Omdat ze niets meer waard zijn voor de samenleving, kennen degenen die zich verlaten voelen zo vaak verdriet en soms wanhoop. Dit gebed helpt geleidelijk aan deze beide negatieve gevoelens te overwinnen.

Brug van gebed en van vriendschap

Op deze manier is er in de afgelopen maanden een brug van gebed ontstaan die Afrika werkelijk heeft bereikt, een brug die de twee groepen Caritas van Ypacaraí en van Mbalmayo met elkaar verbindt.

Zo is er ook een regelmatige correspondentie ontstaan met de leden van de Caritas van onze parochie van Obeck in Mbalmayo. Toen ze op de hoogte waren van de inzet van de gebedskalender die van start is gegaan in Ypacaraí, hebben ze met vreugde en ontroering het voorstel aanvaard om deze brug te bouwen. Ook zij zijn begonnen regelmatig te bidden voor de armen van onze parochie in Paraguay.

Elke zieke ontdekt door middel van deze inzet, dat hij zijn diepe menselijke en christelijke waardigheid behoudt. Hoewel oud van dagen, ervaart hij dat hij in de Kerk niet wordt beschouwd als een last, in tegenstelling tot de prestatiecriteria van de wereld. Tot de laatste dag van zijn leven kan ieder mens die lijdt, in feite, samenwerken tot de opbouw van het Lichaam van Christus en, door de kracht van het gebed, een voorbeeld geven van geduldige liefde, van nabijheid aan het kruis van Christus en van apostolische geest. Zoals de heilige Theresia van het Kindje Jezus, kunnen deze mensen missionarissen worden, ofschoon zij geïmmobiliseerd zijn door hun ziekte, want het gebed gaat verder dan de muren van de arme huizen en kan verre continenten bereiken.

Deze concrete inzet tot gebed tussen armen en zieken laat de genade van God toe werkzaam te zijn op een mysterieuze en doeltreffende wijze. Zo kan de evangelisatie vruchten brengen van gemeenschap in verscheidenheid, en kan de Kerk van Christus altijd groeien en mooier worden.

Beste vrienden van de Caritas van Ypacaraí,

Vanuit Kameroen, zenden allen van de Caritas van de parochie van Obeck (Mbalmayo), u dit schrijven om u te bedanken voor uw mooi en origineel initiatief van gebed voor onze zieken. In het begin was onze verbazing groot: hoe kan een persoon die lijdt bidden voor een andere zieke? Ongelooflijk, maar waar!

Bidden, in feite, voor degenen die we kennen of voor de eigen overledenen is gemakkelijker, alhoewel voor sommigen dit al moeilijk is. Maar bidden voor degenen die wij nog nooit hebben gezien en van wie wij alleen gehoord hebben, is bijna ondenkbaar!

Alleen de Heilige Geest heeft zo'n mooi initiatief kunnen inspireren. Het is echt iets nieuw dat onze zieken hun lijden in het gebed verenigen met het lijden van onze zieken van Obeck.

De eenheid van gebed en van lijden geeft een grote troost aan de zieken. Ze voelen zich niet langer alleen, ze zijn meer verenigd met de Heer en ze worden missionarissen ten opzichte van mensen van een ander continent.

Ik dank de Heer voor deze brug van gebed die ons allen aanmoedigt. We verlangen deze brug te bouwen, en we danken onze lieve vriend Pater Emilio, die het mogelijk heeft gemaakt elkaar te kennen en deze vriendschap op te bouwen.

We zullen deze brug verder bouwen door u nieuws van onze activiteiten te laten toekomen en door u vele levensverhalen te vertellen zoals dat van Charles en Madeleine (zie de kaders).

Een hele grote omarming voor jullie allemaal, en God zegene u!

Agnès Messomo,

Verantwoordelijke van de Caritas van Obeck (Mbalmayo-Kameroen)

TUSSENKOMSTEN

Ik ben een christen van het eerste uur van Kameroen, gedoopt in 1928, in Minlaaba.

Gedurende vele jaren was ik aanwezig in de parochie van Obeck en ik ken haar verhaal. Ik werkte op de markt van de stad Mbalmayo waar Pater Emilio - ik herinner mij goed - de mis kwam vieren tijdens zijn bezoeken aan Kameroen.

Tijdens de laatste bijeenkomst in het Centrum Redemptor hominis was het voor mij dan ook een grote vreugde kennis te nemen van het gebed voor ons van de zieken van de Caritas van Ypacaraí. Sinds die dag, bid ook ik voor hen, zoals zij ook ons gedenken.

In feite is het de Heer die zegt dat wij elkaar moeten liefhebben en helpen. Dit gebed steunt ons geestelijk en we dragen het op, als een spirituele missie, voor de bekering van velen tot ons geloof.

We bidden ook voor al diegenen die ons helpen: dat de Heer de Caritas van Obeck en van Ypacaraí zou willen beschermen voor alles wat ze doen voor de zieken en de armen. Ik, die niemand meer heb in mijn familie, vond in de Caritas geestelijke moeders en dochters die voor mij zorgen.

Charles Atangana - Mbalmayo

Mijn naam is Madeleine. Zes jaar heb ik in de duisternis van de blindheid doorgebracht. Ik wachtte maar op de dood, want ik was niet in staat om iets te doen. Met dank aan de Caritas van de parochie van Obeck, kon ik vorig jaar geopereerd worden en opnieuw zien. Sindsdien is mijn leven veranderd en nu kan ik weer onafhankelijk zijn, naar de markt, naar de kerk gaan. Ik zie opnieuw het gezicht van mijn dochter, het gezicht van de leden van de Caritas die ik niet kende.

Ik kan echt zeggen dat Jezus nog steeds wonderen blijft doen! Hij doet ze door zijn Kerk. Voor mij deed hij het door de Caritas!

Ik dank God dan ook voor de parochie en voor de Caritas van Obeck, voor heel de Gemeenschap en voor alle zieken van Ypacaraí die, zonder ons te kennen, elke dag voor ons bidden. Nu bid ik ook voor hen. Abui ngaň!  Hartelijk dank!

Madeleine Ebenda - Mbalmayo

Mijn naam is Cristina, en ik ben de moeder van Iris, een meisje van 25 jaar die ziek is en sinds twee jaar geïmmobiliseerd is in bed.

Ik dank van harte de Caritas voor de hulp en Pater Emilio voor zijn initiatief. Dit is het beste tot nu toe voor de zieken, want de kracht van het gebed is groot voor de patiënten als Iris.

Dit initiatief werd niet alleen in mijn huis goed ontvangen, maar ook door onze buren, die deelnemen iedere maand aan het rozenkransgebed voor Mbalmayo.

Dit alles geeft mij de kracht om naast mijn dochter te blijven staan. Bidden voor de andere mensen en voor jonge mensen in soortgelijke omstandigheden in Kameroen, laat mij toe niet alleen aan mijn problemen te blijven denken, maar te geloven dat we elkaar steunen in het geloof. Ik stuur dus mijn beste groeten aan u allen, en in het bijzonder aan mijn broeders in Kameroen, in Mbalmayo, aan wie ik veel vrede toewens.

Maria Cristina Delgado - Ypacaraí

Mijn naam is Eulalio Coronel. Met vreugde neem ik deel aan het rozenkransgebed voor onze broeders van Mbalmayo. Dit gebed helpt mij om niet ontmoedigd te worden. Ik lijd namelijk aan acute vervormende artritis en ik kan niet gaan. Caritas steunt mij om het hoofd te bieden aan de vele dagelijkse behoeften. Vandaag, met het gebed voor de zieken van Kameroen, voel ik me ook nuttig en dit geeft mij vreugde. Hoewel ze ver weg zijn, troost hun vriendschap me. Ook al is het moeilijk elkaar te ontmoeten, zullen we elkaar kennen in de hemel! Samen met mijn buren, willen we ons hart openstellen, over de omheining heen van mijn huisje, voor onze Afrikaanse broeders. We bidden voor hun gezondheid en vooral opdat de vriendschap die onder ons is ontstaan diepe wortels moge krijgen.

Hartelijke groeten.

Eulalio Coronel - Ypacaraí