|
De liefde is sterker dan de dood [*]
Het is steeds een probleem te spreken over het beslissende moment van het hele leven: de dood. Maar in het geloof, kunnen we een antwoord vinden. Anders zou elk woord nutteloos zijn: de mens zelf kan hierover immers niets zeggen omdat hij de ervaring van een leven na de dood niet heeftÞ.
Alleen God heeft die ervaring, want Hij heeft het leven geschapen en de dood niet gepland, zoals Paulus zegt:
|
Þ "De christelijke zin van de dood wordt geopenbaard in het licht van het paasmysterie van de dood en de verrijzenis van Christus, in wie onze enige hoop is gelegen. De christen die in Christus Jezus sterft, verhuist uit dit lichaam om zijn intrek te doen bij de Heer”.
(Katechismus van de Katholieke Kerk, 1681)
|
|
"Daarom, zoals door één mens de zonde in de wereld is gekomen en met de zonde de dood, en zo de dood over alle mensen is gekomen, aangezien allen gezondigd hebben..." (Rom 5, 12).
Jezus heeft de dood gekend en het schandaal, de angst en de verschrikking van dat moment doorleefd. Maar de gekruisigde Christus is dezelfde als degene die opgewekt werd: voor Hem heeft de dood niet het laatste woord. Voorbij de dood is er de verrijzenis, het eeuwig leven, de volheid, de ontmoeting met degenen die leven in de tegenwoordigheid van God, in het feest van God. ...
Een authentieke liefde kan niet eindigen omdat ze sterker is dan de dood. ...
De Heer vertelt ons dat ieder van ons als een graankorrel is die, indien hij niet in de grond valt en sterft, geen vruchten draagt.
"Waarachtig, Ik verzeker jullie: als een graankorrel niet in de akkergrond sterft, blijft hij onvruchtbaar. Maar hij moet sterven, alleen dan brengt hij rijke vruchten voort" (Joh 12, 24).
We vinden de echte vruchtbaarheid door terug te keren naar God en door te beseffen dat het laatste woord steeds aan het leven toebehoort. ... Op het moment van zijn dood brengt een mens al zijn vrienden in de tegenwoordigheid van God: hij begeleidt hen en volgt hen op een intensere wijze dan toen hij op aarde was.
De doden verdwijnen niet voorgoed, maar gaan een diepere werkelijkheid in: dezelfde waarnaar ieder van ons nu al op weg is.
Het kruis... is de grootste gave van God. Het is het teken van de sterke liefde van God die, in Jezus, de dood, de moeilijkheden, de marteling en de vijandschap niet uit de weg gegaan is en alles met liefde gedragen heeft voor het heil van allen.
Het kruis vertegenwoordigt dus de liefde. Want als men van iemand houdt, laat men hem niet in de steek. Men weerstaat alle verleidingen en blijft trouw. Wie het kruis niet liefheeft, bemint niet. Het is een illusie, een leugen en een bedrog als men tegen de ander zegt: "Ik hou zoveel van jou!" en hem vervolgens bij de eerste moeilijkheid verlaat. Dit betekent dat men niet liefheeft, want als men echt zou liefhebben, zou men in alle omstandigheden naast de geliefde persoon blijven: dag en nacht, in heldere en donkere momenten. Wie de ander in de steek laat, weet niet wat liefde is.
"Intussen stonden bij het kruis van Jezus zijn moeder, de zuster van zijn moeder, Maria de vrouw van Klopas, en Maria van Magdala" (Joh 19, 25).
Om deze reden is het kruis het teken van de sterke en grenzeloze liefde van een waarachtige persoon die de passie heeft om verder te gaan en de bekwaamheid naast de ander te blijven staan in goede en kwade dagen. Door het kruis te zegenen, verkondigt men het grootste teken van de liefde. Christenen zijn degenen die geloven dat de liefde verder reikt dan de dood en die in staat zijn om hun leven op te offeren zonder de liefde te verloochenen die ze gekend hebben.
De Kerk is de bewaarster van deze gekruisigde liefde van God. Ze werd geboren toen Jezus stierfÞ, dat wil zeggen, uit het vergoten bloed van de Heer. Ze verkondigt het ware woord van leven: de liefde; en ze kent het diepste geheim van deze liefde.
|
Þ "Uit zijn zijde kwamen water en bloed uit. Ga niet overhaast en verstrooid aan dit mysterie voorbij. Maar vestig je aandacht op wat ik, juist in verband met de mysteries nu moet toevoegen. Ik vertelde u dat water en bloed symbool staan voor de doop en voor de mysteries. En wel: vanuit deze twee elementen is de Kerk geboren: bij het bad van de wedergeboorte en de vernieuwing van de Heilige Geest. Uit zijn zijde vloeiden dus de symbolen van de doop en van de mysteries; daarom vormde Christus, uit zijn zijde, de Kerk, zoals Hij Eva uit de rib van Adam vormde”.
(Johannes Chrisostomos, Catechese, 3, 7)
|
[*] Dit artikel is de Nederlandse vertaling van een passage uit het boek: Emilio Grasso, El Esposo llega de repente. Reflexiones sobra la visión cristiana de la muerte, Centro de Estudios Redemptor hominis (Cuadernos de Pastoral 18), San Lorenzo, Paraguay, 2007, 40-46.
02/04/2010
|
Reflecties 