Italiano Español Nederlands Français
Home arrow Afrika arrow Nieuws uit Afrika arrow De ontdekking van de stad Mbalmayo/1
Afdrukken Verzenden naar een vriend

 

 

   KAMEROEN IN MINIATUUR:

DE ONTDEKKING VAN DE STAD MBALMAYO/1




 

De Gemeenschap Redemptor hominis werkt vanaf 1990 in Mbalmayo. Mgr. Adalbert Ndzana, toen bisschop van Mbalmayo, vertrouwde ons in 1995 de parochie Obeck toe, gelegen in het hart van de volkswijken van de stad, die zowel de mogelijkheden van een jonge bevolking als de moeilijkheden weerspiegelen die voorvloeien uit het karakter van een periferie en het opnemen van allochtonen, functionarissen, studenten, ambachtslieden en boeren op zoek naar een beter leven.

Op de kerkelijke weg van het bisdom heeft de Gemeenschap van haar kant in het middelpunt geplaatst: de vorming van de leken met bijzondere zorg voor de kennis van de sociale leer van de Kerk; het aanmoedigen tot ontwikkeling door middel van de pastoraal van de intelligentie en het microkrediet; aandacht voor de armsten met een actieve parochiële Caritas; catechese van de kinderen en begeleiding van de jongeren; pastoraal van de cultuur voor een reflectie over de verandering van de maatschappelijke en religieuze aspecten.

Wij willen de geschiedenis en enkele belangrijkste uitdagingen laten zien van Mbalmayo, een stad in het centrum van Kameroen, rijk aan een maatschappelijk en kerkelijk verleden, maar ook aan lijden en tegenstellingen. Deze laatste droegen ertoe bij dat de stad met betrekking tot de tijd van het kolonialisme werd gestigmatiseerd als "wrede stad" door de bekende romanschrijver Mongo Beti, afkomstig van een dorp dat juist niet ver verwijderd was van Mbalmayo.

De aanwezigheid van de Kerk en haar veelzijdige inzet voor de opvoeding en betere omstandigheden betreffende de gezondheid, het leven en de ontwikkeling van de bevolkingen, het vertrouwen dat zij stelt in de mens en zijn mogelijkheden, doen hopen dat de stad Mbalmayo steeds meer kan veranderen van een "wrede stad" in een "gezegende stad", een land dat door de Heer wordt bemind.

Als de geschiedenis van Mbalmayo stamt uit de koloniale periode, vertegenwoordigt zijn belang op bestuurlijk, maatschappelijk-economisch en religieus niveau vandaag de drijfveer van zijn ontwikkeling en die van de godsdienst. De culturele, etnische en linguïstische bijzonderheden maken van deze stad een synthese van de kenmerken van heel Kameroen. Representatief voor het land is bovendien het overheersen van de jongeren van de bevolking. Mbalmayo is immers een "jonge" stad en een stad van studenten, die ook uit andere streken van Kameroen en enkele aangrenzende landen veel studenten aantrekt.



GROOTHEID EN VERVAL VAN EEN KOLONIALE STAD



De stad Mbalmayo ligt in Kameroen, in de streek van het centrum, een veertig kilometer ten zuiden van de hoofdstad Yaoundé. Met inbegrip van de aangrenzende dorpen telt zij ongeveer 80.000 inwoners[1].

Vooral haar geografische ligging heeft van het oude centrum, Vimli genaamd - naar de naam van de grote rots met ronde contouren aan de oever van de rivier de Nyong - een waar referentiepunt gemaakt voor alle bewoners van Zuid-Kameroen. In Mbalmayo (van de naam van het hoofddorp Mballa, zoon van Meyo), bewoond door het Bene-volk, kwamen in feite de paden bij elkaar die vanuit het binnenland naar de Atlantische kust liepen. Daarom vertegenwoordigde Mbalmyo reeds vanaf 1910 een belangrijke voorpost van de Duitse bezetting. Van deze tijd is een machtig fort over, dat de stad nog beheerst en vandaag wordt gebruikt als gevangenis.

Vanaf de jaren dertig hebben verschillende factoren bijgedragen aan de ontwikkeling van de stad: de intensivering van de koloniale economie, die is gebaseerd op de productie en de export van cacao, koffie en kostbaar hout; het vanaf 1927 functioneel maken van het spoorwegnet dat (door de verbinding van Otélé) Mbalmayo verbond met de grote handelshaven Douala; het begin van het benutten van het water van de rivier de Nyong voor het goederenvervoer.

Talrijke, vooral Griekse en Libanese exporteurs, woonachtig aan de kust, begonnen in Mbalmayo hun filialen te bouwen en er voor vast te wonen. Later begon er een zekere industriële activiteit te verschijnen, die verband hield met de verwerking van hout. Tegelijkertijd schiep het bestuur er een aanzienlijk aantal diensten.

In de jaren vijftig bereikte deze ontwikkeling haar hoogtepunt, dat werd onderstreept door de verwezenlijking van verschillende stedelijke infrastructuren die de stad de naam "Mbalmayo la coquette" (de kokette) bezorgden, en door de golf immigraties ook vanuit zeer verre streken van het land.

Mbalmayo werd toen een multi-etnische stad, een waar Kameroen in miniatuur. Gedurende deze periode begonnen de volkswijken op de oever van de rivier de Nyong vorm te krijgen, de enige zone die door de autochtonen vanwege de moerassen en de gevaren in verband met overstromingen vrij was gelaten.

Van het Mbalmayo uit de koloniale tijd, rijk aan uitwisselingen, maar ook vol dramatische tegenstellingen, zijn twee kostbare getuigenissen over: de romans Ville cruelle (Wrede stad) uit 1954 en Le pauvre Christ de Bomba (De arme Christus van Bomba) uit 1956 van de bekende schrijvers Alexandre Biyidi (1932-2001), afkomstig uit Mbalmayo, beter bekend onder de pseudoniemen Eza Boto en Mongo Beti. Het succes van het eerste boek vestigde de aandacht van het grote publiek op Mbalmayo. De in die tijd in de stad bedreven misdaden en de openbare doodstraffen die eruit volgden, stigmatiseerde de stad als Wrede stad.

Mbalmayo werd in 1959 district, vervolgens werd het verheven tot hoofdstad van het departement in 1964. In augustus 1961 was de stad, die vanaf de Duitse periode de spil was geweest van de evangelisatie van Zuid-Kameroen, met de oprichting van het gelijknamige bisdom enthousiast en trots als eigen herder mgr. Paul Etoga (1911-1998) te mogen ontvangen, de eerste autochtone bisschop van Franstalig Afrika.

Als gevolg van de revolutie in het transportwezen, die de over het gebied verspreide filialen van de exportfirma's verouderd maakte, betekenden de jaren zeventig in elk geval het voortschrijdend verval van Mbalmayo; een dynamiek die de volgende economische crises nog benadrukten en zo eraan bijdroegen dat het steeds meer naar de status van satellietstad van de hoofdstad Yaoundé werd verbannen.

Wanneer men door de stad gaat, ziet men vandaag nog verlaten oude magazijnen en depots voor cacao; enkele, aanvankelijk geasfalteerde straten in het centrum zijn in een staat van ernstig verval. De bijnaam "De kokette", die men haar eens gaf, blijkt steeds minder gepast.

Die van "Wrede stad" lijkt meer de tand des tijds te doorstaan, vooral omdat hij regelmatig door de nationale journalisten opnieuw wordt gebruikt bij gelegenheid van de misdaadverslaggeving die onze stad betreft.

Franco Paladini

(Wordt vervolgd)

 (Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)




[1] Volgens de gegevens, geleverd door het Rapport de présentation des résultats définitifs du recensement de 2005, telde Mbalmayo 62.808 inwoners met een jaarlijks gemiddeld groeipercentage van 2,2% (http://www.statistics-cameroon.org/downloads/Rapport_de_presentation_3_RGPH.pdf).






28/07/2018
 
Website van de missionaire Gemeenschap Redemptor hominis