Italiano Español Nederlands Français
Home arrow Missionaire en spirituele profielen arrow De liefde die hoog doet vliegen/2
Afdrukken Verzenden naar een vriend

Missionaire en spirituele profielen
 


 

  DE LIEFDE DIE HOOG DOET VLIEGEN/2

Het leven als zending




De moeilijkheden en de "nauwe" deur

Het binnenvallen van de waarheid en de vrijheid van het evangelie was ook een steen des aanstoots; in de conflicten die in onze omgevingen naar voren kwamen, was men geroepen de gemaakte keuze te verdiepen en ten volle de verantwoordelijkheid ervoor op zich te nemen.

Ikzelf ontmoette veel moeilijkheden, van de kant van mijn familie, die mijn keuze en ieder contact met mijn vrienden onder zware druk probeerde te verhinderen. Ik richtte mij tot de sociale dienst voor minderjarigen die mij toestond rustig de meerderjarigheid in een pensionaat voor opvang af te wachten. Daar ging ik op de dag dat ik 18 werd, weg om mij bij de Gemeenschap aan te sluiten.

Dit wachten, waarbij ik het leven deelde van meisjes die uit rampzalige familiaire omstandigheden kwamen, was voor mij een zeer belangrijke menselijke en religieuze ervaring geweest, die mij een diepere zekerheid en dankbaarheid voor de ontvangen roeping had gegeven.

De hele Gemeenschap ontmoette met haar radicale keuzes voor de armen veel moeilijkheden door enkele families die zich verzetten tegen de levensprojecten van hun zonen en dochters die van plan waren de keuzes van de Gemeenschap zelf te delen.

Wij kwamen door deze beproevingen heen, waarbij wij het maatschappelijk debat verbreedden en een lange civiele en strafrechtelijke strijd ter bevestiging van onze vrijheid aangingen, een strijd die eerder nog van wereldlijke dan van religieuze aard was. Uiteindelijk slaagden wij erin door het constitutionele hof een artikel van het wetboek van strafrecht te laten schrappen dat voorzag in het misdrijf van plagiaat, waarvan de onbepaalde, aan een magisch idee grenzende, juridische contouren meerdere malen waren gebruikt om mensen te beschuldigen die anders dachten en leefden. Het was immers een ideologisch instrument, een residu van het fascistische wetboek.

Het is een gebeurtenis die ik vervolgens vanuit socio-antropologisch gezichtspunt verdiepte, toen ik mijn studie in de Gemeenschap weer opnam; na zeer veel jaren zie ik nog weer opnieuw hoe die beschuldigingen niets anders waren dan het verzet tegen een evangelische nieuwheid die in ons leven en dat van onze families was binnengekomen.

Na mijn doctoraalexamen sociologie aan de universiteit "La Sapienza" behaalde ik ook het doctoraat in missiologie aan de Pontificia Università Gregoriana. Einde 1992 vertrok ik naar Kameroen. Sindsdien heb ik gewerkt in het onderwijs aan de Katholieke Universiteit van Centraal-Afrika en voor onze activiteiten op het gebied van uitgaven, maar vooral in het gebied van de aan ons toevertrouwde missieposten. Ik ben op dit ogenblik betrokken bij de vorming van de leken, de Caritas en vooral de catechese en de culturele animatie voor de jongeren.

Gedurende deze decennia van missie heb ik in een context waarin de grote Afrikaanse familie een onvermijdelijke sociale rol van solidariteit op zich neemt, kunnen constateren hoe vaak de druk van het hoofd van de familie ten opzichte van de jongeren even sterk is als die welke ik kende, ook al blijft die hier tot de privékring beperkt, en verzetten de jongeren zich er moeilijk tegen.

Ik heb geconstateerd hoe noodzakelijk een evangelisatie in de diepte is, opdat de ouders de kinderen kunnen beschouwen als een gave van God, ontvangen om hen te begeleiden naar een vrije en verantwoorde keuze, en niet in absolute zin als een eigendom of een investering.

Het evangelie roept alle culturen op tot bekering, in Italië evenals in Afrika. Dat men in het Westen spreekt over plagiaat of tovenarij in Afrika, is steeds eenzelfde manifestatie van het afwijzen van de vrijheid van de ander, wanneer die niet past binnen de eigen schema's en plannen.

Om hoog te vliegen

Vrijheid is het fundament, de mogelijkheid voor een geloofskeuze; hiertoe moet men worden opgevoed. Zij is geen losbandigheid of relativisme en moet gepaard gaan met persoonlijke verantwoordelijkheid.

Vaak nemen jongeren de binnenbocht om de obstakels van het leven te vermijden; bijgevolg dienen ze geholpen te worden om het vermogen te ontwikkelen hun kruis te accepteren en te dragen in de moeilijkheden die zich op de weg voordoen.

De ervaring van het begin van het leven van de Gemeenschap blijft voor mij een erfenis van onschatbare waarde die mij bij de evangelisatie in het algemeen en die met jongeren in het bijzonder doet begrijpen dat God niet komt om altijd wat de mens zoekt en opbouwt, te zegenen; het geloof vraagt om een erop uittrekken, om een uittocht die vaak breuken en ook pijnlijke conflicten veroorzaakt, maar die een traject van zuivering en bevrijding worden.

Jaren later nam ik de relatie met mijn familie weer op, pas toen mijn ouders mijn keuze respecteerden en accepteerden; toen een rustige dialoog, vertrouwen en genegenheid de plaats innamen van achterdocht en gerechtelijke wegen. Zij hadden uiteindelijk begrepen dat vrijheid een en ondeelbaar is zonder mogelijkheid om te onderhandelen met de Heer over onze levensplannen.

Emilio en de Gemeenschap hebben om mijn vrijheid en die van anderen die dit soort moeilijkheden in de familie ontmoetten, om het ons mogelijk te maken onze droom te beleven, een zware prijs betaald en veel moeilijkheden doorstaan, die ik overigens met hen heb gedeeld en onder ogen gezien.

Die moeilijkheden van de Gemeenschap vormden de basis waarop ik in het begin mijn keuze kon verifiëren. Zij hebben mij vaak herinnerd aan coherentie op mijn levensweg, zij hebben mij eraan herinnerd de met zoveel moeite veroverde waardigheid niet te verruilen voor een valse rust en koste wat het kost de profetische dimensie van ons begin te bewaren.

Ik zou die keuze van de "lente" van mijn leven weer duizend keer overdoen.

Waar ik mij bewust van ben na zoveel "zomers" van rijpheid in mij leven - bestaande uit stralende of soms donkere dagen, van gemeenschappelijk leven en van missie - is dat men de grootste moeilijkheden niet zozeer buiten ons tegenkomt. De grootste weerstand komt uit het eigen hart en uit een hiervan bevrijd en gekruisigd hart wordt het Rijk Gods geboren.

Ik probeert derhalve de jongeren die ik in Afrika ontmoet, in een verschillende context mee te delen dat het Rijk Gods steeds te lijden heeft van geweld en dat de deur om er binnen te gaan nauw is, en niet alleen aan het begin van de weg.

Bij de verschillende roepingen en levensstaten kunnen wij alleen door het kruis dat wij in zoveel vormen tegenkomen, te aanvaarden de droom van God over ons en ons leven liefhebben en verwezenlijken als een zending die Hij ons heeft toevertrouwd.

Wij kunnen dan in authentieke vreugde als een meeuw hoog vliegen... in de tijd en voor de eeuwigheid.

Antonietta Cipollini

 (Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)



07/12/2018

 
Website van de missionaire Gemeenschap Redemptor hominis