Italiano Español Nederlands Français
Home arrow Missionaire en spirituele profielen arrow “Mijn leven is Jezus Christus”/1. Priester Edward Poppe
sito ufficiale

  ¡PAS OP! DEZE WEBSITE IS EEN ARCHIEF - KLIK HIER OM NAAR DE NIEUWE WEBSITE OVER TE GAAN

 
Hoofdmenu
Home
Rubrieken
Afrika
Geschriften van Emilio Grasso
Interviews
Kennismaking met het godgewijde leven ▸
Kennismaking met kerkelijk recht
Latijns-Amerika
Missionaire en spirituele profielen
Thema's over de sociale leer van de kerk
Thema’s van Spiritualiteit ▸
Uitdiepingen

Het is toegestaan artikelen
die op deze site verschijnen,
gedeeltelijk of in hun geheel en met
bronvermelding te kopiëren

www.missionerh.it.

*****

De gebruikte foto’s zijn voor een groot gedeelte van Internet afkomstig en worden derhalve beschouwd als publiek domein. Mochten de afgebeelde personen of de auteurs bezwaar hebben tegen publicatie,
dan hoeven zij dit slechts de redactie kenbaar te maken ( Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken ) en deze zal onmiddellijk zorgen voor de verwijdering van de gebruikte afbeeldingen.


Afdrukken Verzenden naar een vriend


Missionaire en spirituele profielen

 

"MIJN LEVEN IS JEZUS CHRISTUS"/1

Priester Edward Poppe


De reflectie doorzettend over de christelijke getuigen die in de streek van België en Nederland leefden, willen we het hebben over de Belgische priester Edward Poppe.

In zijn toespraak van 1999 ter gelegenheid van zijn zaligverklaring, herinnerde Johannes Paulus II ons eraan dat priester Poppe het devies en daarmee het verlangen naar armoede en nederigheid van de Zalige Antoine Chevrier: "Jezus Christus is mijn leven"[1], tot het zijne maakte. Dit vormt waarlijk het ideaal van iedere priester en iedere christen, want een leven dat geleefd wordt in en vanuit de liefde voor de Heer, is een bestaan dat haar werkelijke en volle verwerkelijking vindt[2].

In een brief van januari 1919 drukt priester Poppe zijn verlangen duidelijk uit om elk ogenblik van zijn leven aan de Heer toe te wijden: "De tijd is van God. Wijzelf zijn van God, ons leven is dus noodzakelijk een leven voor God. Al wat niet voor God is in ons leven, is een diefstal; al wat niet voor God gedaan wordt is ontrukt aan zijn natuurlijke bestemming"[3].

Het leven van priester Poppe

Edward Poppe werd op 18 december 1890 te Temse (Oost-Vlanderen) geboren, in een dorp behorend bij het bisdom Gent. Op tweeëntwintigjarige leeftijd begon hij zijn studies in het Leo XIII-Filosofisch Instituut te Leuven. Na het doctoraat in de filosofie in 1913 te hebben behaald trad hij in het grootseminarie van Gent binnen.

Omwille van de eerste wereldoorlog werd hij op 1 mei 1916 tot priester gewijd. Net daarna werd hij tot onderpastoor benoemd van de Heilige-Colettaparochie te Gent en, twee jaar daarna, tot rector van de zusterscongregatie van de Heilige Vincentius te Moerzeke. In 1919 werd hij door een hartkwaal getroffen die hem heel dichtbij de dood bracht. Ondanks zijn wankele gezondheid zette hij zijn priesterlijk engagement met zo'n steeds grotere toewijding verder dat Johannes Paulus II, in de homilie voor zijn zaligverklaring, hem aan de priesters aanbeveelt opdat ze 'vurige priesters', net zoals hij verliefd op God en de broeders, zouden worden.

In 1922 benoemde Kardinaal Mercier, toenmalige primaat van de Belgische Kerk, hem tot geestelijke directeur van de toekomstige priesters die hun legerdienst deden in het CIBI (Opleidingscentrum voor Brancardiers en Verpleegkundigen). Om deze reden verhuisde Priester Edward naar Leopoldsburg, in Belgisch Limburg.

In 1923 keerde hij naar Moerzeke terug waar hij op 10 juni 1924 op de leeftijd van 34 jaar plotseling overleed[4].

Priester voor de armen

In zijn besluit om priester te worden hield Priester Poppe voor ogen wat zijn vader Desiré hem eens zei terwijl ze samen in hun kelder bezig waren. Om te peilen of zijn eigen zoon echt verlangde priester te worden zei hij hem: "Priesterschap is iets heel belangrijks, Edward. Het vraagt veel offers en een grote zelfbeheersing. Denk maar even aan de levenslang volgehouden zuiverheid, aan het afstand doen van de eigen wil, voor altijd, altijd". Ook beval hij zijn zoon aan: "Je moet een priester worden voor de armen. Deze hebben troost en hulp van de priester nodig"[5].

In zijn pastoraal werk werd de voorkeurkeuze voor de armen onmiddellijk in praktijk gebracht. Als onderpastoor zocht hij de armen in plaats van ze voorbij te lopen. Waar een zieke in huis was, zag men Poppe. Zijn kamer liet hij ontruimen om aan de armen alles te geven en er bleef alleen achter wat 't echt nodig was. Arm tussen de armen deelde hij hun aller lot. Hij predikte het evangelie, en leefde er naar. Dat eist de hele levensinzet. Zijn woord was daad, en zijn daad woord[6].

Zijn armoede en zijn verlatenheid op Gods genade in de niet aflatende zoektocht om de wil van de Vader te doen, blijven op ons indruk maken. Hij aarzelde eigenlijk niet zijn pastorale inzet in de hem toegewezen parochie en waartoe hij zich volledig had gewijd spoedig te verlaten op het ogenblik dat hij naar Moerzeke moest verhuizen. De gehoorzaamheid aan de oversten bracht hem ertoe zijn doen en laten in de handen van Degene toe te vertrouwen die de heer van de oogst is. Gods plan volgt niet de menselijke wegen van succes en gemak, maar de kronkelende en moeizame weg van het misverstand, van de ontbering, van het leed, van het kruis van Jezus.

Hij omhelsde en droeg dit kruis met vreugde.

Heilig word je

Je wordt niet geboren als heilige maar je wordt het door het kruis van Christus op je te nemen. Priester Edward Poppe nodigde zijn gesprekspartners uit levende heiligheidvoorbeelden in eigen persoon te worden: "Broeders, laten wij niet wachten tot een makker ons het voorbeeld geeft. Laten wij niet uitkijken naar iemand die ons op sleeptouw neemt. Misschien bent u zelf die: 'iemand' op wie anderen wachten. Misschien hebt u de genade die u in anderen wil zien ontluiken. In ieder geval hebt u de roeping tot heiligheid. Christus wil u heilig, de naaste wil u heilig, tastbaar heilig"[7].

Het voornaamste aspect dat zijn apostolaat kenmerkte is de vorming van catechisten en priesters. Hij was er vast van overtuigd dat "Heilige priesters heiligen de parochies, hernieuwen de vurigheid van de kloosters, herscheppen de jeugd. Heilige priesters zullen stenen harten raken. Alleen vuur kan brand stichten"[8].

De grondovertuiging die Priester Poppe bezielde was dat de vruchtbaarheid van het apostolaat door de verbondenheid van de priester met God komt. Sprekend tot toekomstige priesters onderlijnde hij wel dat de grote ellende van de Kerk is: "niet de ondeugd, maar dat zij die Christus' werk moeten verrichten, niet met Christus verenigd zijn, dat zij de geest van geloof niet hebben"[9].

Dat de priester een alter Christus (een tweede Christus) is, is voor Poppe meer dan duidelijk. De mis opdragen waar aan iedereen brood en wijn, Lichaam en Bloed van Jezus, worden aangeboden is niet een andere zaak dan zijn eigen leven elke dag opdragen. Hij zei: "Ik begrijp de priester niet die het offer van Jezus opdraagt, en die zich niet als slachtoffer met Hem verenigt. Beminnen zonder lijden, is beminnen in een droom"[10]. 

(Wordt vervolgd)




[1] Antoine Chevrier is in 1825 te Lyon geboren en stierf op 2 oktober 1879. In zijn apostolaat heeft hij zich het lot van de gemarginaliseerde jongeren aangetrokken en heeft de priestercongregatie van het 'Prado' gesticht. Hij werd in 1986 zalig verklaard.
[2]
Vgl. Giovanni Paolo II, Aan de te Rome aangekomen bedevaarders voor de zaligverklaringen (4 ottobre 1999), in Insegnamenti di Giovanni Paolo II, XXII/2, Libreria Editrice Vaticana 2002, 549.
[3] E. Poppe, Een bloemlezing. Samengesteld en van voetnoten voorzien door K. Weekers, De Boog, Amsterdam 2001, 85.
[4] Vgl. A. Buckinx-Luykx, Zo zie ik priester Poppe, in R. De Roover, Priester Poppe. Leven en Zending, Priester Poppe-Centrum Rome, Tielt 1987, 8-10.
[5] A. Buckinx-Luykx, Zo zie ik priester Poppe..., 63.
[6] Vgl. A. Buckinx-Luykx, Zo zie ik priester Poppe..., 166-169.
[7] A. Buckinx-Luykx, Zo zie ik priester Poppe..., 189.
[8] D. Mondrone, Een priestergestalte,  in R. De Roover, Priester Poppe..., 17.
[9] A. Janssens De Varebeke, Uit de geschriften van Priester Poppe, in R. De Roover, Priester Poppe..., 318.
[10] A. Buckinx-Luykx, Zo zie ik priester Poppe..., 150.

13/10/09

 
Website van de missionaire Gemeenschap Redemptor hominis