Italiano Español Nederlands Français
Home arrow Missionaire en spirituele profielen arrow “Als je wil, kun je een andere bladzijde in de geschiedenis schrijven...”
Afdrukken Verzenden naar een vriend

Missionaire en spirituele profielen
 


 

"ALS JE WIL, KUN JE EEN ANDERE BLADZIJDE IN DE

GESCHIEDENIS SCHRIJVEN..."

Het getuigenis van Liz Maria van de Gemeenschap Redemptor hominis


 

 

"Als je wil, kun je een andere bladzijde in de geschiedenis schrijven, omdat je niet veroordeeld bent tot het herhalen van wat je moeder of de anderen hebben gedaan. Niemand verhindert je grootste en mooie dingen te verwezenlijken, omdat jij ook een dochter van God bent, vergeet dat nooit".

Deze eenvoudige woorden die Emilio tot mij richtte, veranderden mijn leven voor altijd.

Voor mij was het een drama met hem persoonlijk te spreken en hem mijn geschiedenis te vertellen, ik schaamde mij, ik wist niet waar te beginnen. Ik was door mijn biologische moeder in de steek gelaten, toen ik drie maanden was en was opgenomen door een arm en goed echtpaar, Maria en Vicente, die geen kinderen hadden en van mij hebben gehouden, mij christelijk hebben opgevoed, mij hebben laten studeren en het mij nooit aan iets hebben laten ontbreken.

Gegeven dat in het dorp waar wij leefden (een plattelandsstreek in het binnenland van Paraguay) de mensen kletsten, wilden Maria en Vicente, toen ik ongeveer zes jaar was, uit angst dat ik van anderen op een beledigende manier te weten kwam dat ik was geadopteerd, zijzelf mij zeggen waar ik vandaan kwam.

Ik begreep mettertijd steeds meer wie mijn natuurlijke moeder was: een onverantwoordelijk iemand die links en rechts kinderen op de wereld zette, en allemaal bij verschillende mannen. Ik had geen contact met haar en het enige dat ik na zoveel jaren te weten ben gekomen, is dat alle andere dochters die zij heeft gehad, in haar voetspoor zijn getreden, terwijl haar zonen delinquenten zijn geworden.

Alvorens met Emilio over deze geschiedenis te praten, had ik nooit met iemand hierover gesproken, omdat dat mij een gevoel van verdriet en schaamte gaf.

Ik heb dit diepe onbehagen en het gevoel van afwijzing overwonnen, toen ik begreep dat, als ik niet was toevertrouwd aan dat goede gezin, ik nooit Emilio en de Gemeenschap Redemptor hominis had leren kennen. Wanneer men geen andere voorbeelden heeft om te volgen, is het het eenvoudigst het gedrag na te doen van degene die je heeft voortgebracht, met herhaling van zijn fouten.

Ik begreep dat ik niet geroepen was om mijn moeder en broers en zussen te veroordelen, die ik zelfs niet heb gekend, en dat ik alleen maar haar niet mocht navolgen. Ik begreep ook dat het de geschiedenis van mijn moeder er een was van zonde, maar ook dat dankzij die zonde ik de mogelijkheid had gehad mijn keuze te maken en een ander leven op te bouwen.

Vandaag realiseer ik mij dat ik geen groter geschenk had kunnen krijgen dan deze genade en ik kan getuigen dat wat onze oorsprong ook is, deze ons niet kan verhinderen het Rijk Gods op te bouwen.

Ook ik kon het verschil maken

Na met Emilio te hebben gesproken en mij zo te hebben bevrijd van een last die ik binnen in mij droeg, voelde ik mij vrij en gerust. Van hem leerde ik dat God ons voor Hem, heeft geschapen, maar dat Hij ons ook de vrijheid heeft gegeven om te kiezen, een vrijheid die de problemen van de huidskleur, de oorsprong, de omstandigheden van het maatschappelijk en cultureel leven te boven gaat. "Dan kan ik zo zei ik tot mijzelf ook het verschil maken en deel uitmaken van zijn Gemeenschap".

Ik was achttien en de woorden van Emilio hebben mijn bestaan totaal veranderd, zij hebben mij herboren doen worden, omdat ik toen besloot hem te volgen en in zijn Gemeenschap in te treden.

Enkele jaren tevoren was ik begonnen met deel te nemen aan de catechese in mijn parochie, die was toevertrouwd aan de Gemeenschap Redemptor hominis. Het trok mij niet erg naar de kerk te gaan en ik had nog minder zin om een religieus leven te leiden. In die periode was ik echter bezig me op het vormsel voor te bereiden en in de parochie moest ik erheen.

Ik kreeg de smaak te pakken en aanvaardde de taak catechist, lectrice te zijn en deel uit te maken van het koor. Er had zich ook een jongerengroep gevormd. Ik vond het leuk te helpen en het was mooi om de leden van de Gemeenschap Redemptor hominis te zien die hun leven gaven voor anderen.

In 2003 nam ik deel aan alle ontmoetingen die Emilio had met de jongeren van de middelbare school en de andere groepen van de parochie. Ik luisterde graag naar hem om zijn eenvoud en menselijkheid, om zijn begrip voor de situaties: zijn manier van zijn was voor mij uniek.

Het thema van die dagen was dat van de persoonlijke roeping. Ik herinner mij goed dat er bij iedere ontmoeting een grote stilte heerste om maar niets van wat hij zei, te missen.

Bij de jongeren benadrukte hij te zorgen voor een goede vorming, zich nooit te laten bedriegen, de deur niet te sluiten voor Gods woord om de droom te verwezenlijken die Hij in ons hart heeft gezaaid.

De Gemeenschap in de parochie had ook een kleine bibliotheek, zo was ik beginnen te lezen. Voor mijn vrienden was dat tijdverlies. In Paraguay bestaat de gewoonte van lezen niet, ook vanwege het zeer laag niveau van studie van de mensen. Vandaag realiseren de autoriteiten zich hoe ontoereikend het culturele opleidingsniveau van de studenten is, maar Emilio stelde dat probleem toen al en sinds jaren herhaalt hij dit voortdurend: bij de ontmoetingen met jongeren, met leraren en vooral met vormelingen.

Sinds ik hem heb leren kennen, heb ik mij altijd verbaasd over zijn hartstocht voor het lezen, de studie, het gebed; over zijn ontwikkeling en zijn diepe levenservaring. Van hem heb ik geleerd van lezen en studeren te houden. Toen ik hem vroeg of ik hem mocht volgen, bij de Gemeenschap mocht intreden, zei hij mij dat ik dat nooit zou kunnen doen zonder mij aan de studie, aan de lectuur te wijden en vooral zonder de liefde voor de armsten.

De kwestie van de studie bracht mij enigszins van mijn stuk, omdat ik mij er nooit om bekommerd had goede punten op school te halen. Dat was het eerste gevecht dat ik won: in het laatste jaar ging ik over met het hoogste aantal punten.

Zo begon ik langzamerhand de Gemeenschap Redemptor hominis te kennen en de ware zin te begrijpen van de pastorale inzet die zij in de parochie in het armste gebied van Noord-Paraguay toonde. Waar ik leefde, worden de straten, wanneer het regent, onbegaanbaar, de activiteiten worden minder, omdat het licht ontbreekt en men volslagen geïsoleerd raakt. Ook om deze redenen heeft een groep criminelen het Paraguyaanse Volksleger, dat met zijn moorden en ontvoeringen in Paraguay een bloedig spoor achterlaat dit gebied als bevoorrechte basis gekozen.

Einde 2003 moest ook ik, toen ik de middelbare school had beëindigd, zoals alle studenten beslissen of ik naar de stad zou verhuizen om de studie voort te zetten. Mijn ouders wilden dat ik voor ziekenverzorgster of naaister zou studeren, maar ik had al besloten wat ik wilde doen en was er zeker van dat ik, als ik weg zou gaan, de gelegenheid zou missen om gelukkig te zijn. Ik moest kiezen. Ik wilde niet op dezelfde wijze eindigen als velen van mijn vriendinnen of vrienden van school, die met dertien jaar al kindmoeder waren of zich wijden aan de prostitutie, de alcohol of de drugs.

Niemand van mijn vrienden en vriendinnen geloofde mij. Zij zeiden dat ik gek was en herhaalden dat ik nooit gelukkig zou zijn, als ik zou kiezen voor het religieuze leven. Ik antwoordde dat geluk niet een vertier van vijf minuten was, niet kinderen te maken om ze vervolgens in de steek te laten of niet spelen met de kostbare tijd die God ons heeft geschonken. Ik geloofde in de ontvangen roeping en wilde volledig ervoor gaan en als dit betekende zich opofferen, dan zou ik dat doen: ik had de zekerheid dat het de enige weg was die mij een ware vreugde garandeerde.

"Als mij dat overkomen is..."

Vandaag kan ik na vijftien jaar dat ik in de Gemeenschap leef, getuigen dat men, als men zijn hart opent voor God, die ook door middel van een persoon roept tot een ontmoeting met Hem, zijn eigen leven kan veranderen en gelukkig kan zijn.

Na enkele jaren vorming, doorgebracht in de gemeenschap van San Lorenzo (Paraguay) ben ik samen met andere medezusters van mij beginnen te werken in de parochie van Ypacaraí. Werken met de mensen is niet eenvoudig, je moet veel geduld en nederigheid hebben en vooral voor ogen houden dat ieder gezicht dat je tegenkomt, juist het gezicht van Christus is. De ervaring die ik heb gehad in deze parochie, is een van de mooiste en belangrijkste in mijn leven geweest. Ik heb daar zeer veel geleerd.

Nu bevind ik mij in België, het land waar het moederhuis van mijn Gemeenschap is gevestigd. Hier is alles nieuw voor mij: de omgeving, de mensen, de culturele toestand. Op het ogenblik bevind ik mij in Leuven om cursussen ter verdieping van de kennis van de Vlaamse taal te volgen, om in staat te zijn het evangelie te verkondigen en mijn getuigenis af te leggen.

In deze nieuwe werkelijkheid ben ik geroepen iedere dag mijn "ja" tegen de Heer te zeggen. Ik bid Hem hiervoor en vraag ook de mensen voor deze roeping van mij te bidden. Ik vergeet mijn volk niet en nog minder de gezichten van de mensen in de verte, van mijn jongere vrienden en vriendinnen die van mij houden. Wanneer ik aan hen denk, zeg ik tegen mezelf dat ik geloof dat wat mij met heel mijn geschiedenis is overkomen, ook andere jongens en meisjes kan overkomen, waar ook ter wereld en op ieder moment, je eigen leven veranderen, een andere bladzijde in de geschiedenis schrijven, grootse en mooie dingen verwezenlijken en gelukkig worden.

Liz Maria Gómez

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)

 



19/04/2018

 
Website van de missionaire Gemeenschap Redemptor hominis