Missiologie voor iedereen/4 

 

WAAROM JEZUS CHRISTUS VERKONDIGEN?

We naderen Kerstmis. Dit is ook vanuit een missionaire invalshoek een centrale gebeurtenis, niet zozeer omdat we in deze periode van het jaar uitgenodigd worden om gebaren van solidariteit te stellen ten opzichte van wie armer is, maar omdat deze gebaren een concreet teken willen zijn van een breder en dieper missionair bewustzijn dat in staat is ons leven in zijn geheel uit te dagen en niet alleen op bepaalde momenten van het jaar.

Het grote mysterie dat we geroepen zijn om met woorden en daden te verkondigen, is dat Gods Woord "mens geworden is opdat wij God zouden worden; hij is zichtbaar geworden in het lichaam opdat wij een idee van de onzichtbare Vader zouden krijgen"^[1], zoals de Helige Athanasius het ons in herinnering brengt.

Over Kerstmis spreken is dus spreken over de 'vergoddelijking' van de mens. Het is hierover dat we willen reflecteren, en wat we in al zijn aspecten willen overwegen, gezien het belang en de aantrekkingskracht van dit thema.

In de voorafgaande artikels van deze rubriek hebben we onderlijnd dat de missionaire opdracht van de christen haar laatste bron heeft in de eeuwige liefde van de Drieëenheid, waarin de Vader Begin zonder begin is. God wil dat iedere mens gered wordt (vgl. 1 Tm 2, 4), maar met de mens voor ogen die door Hemzelf als vrije mens geschapen werd, heeft God een heilsplan moeten uitdenken dat van heel ver vertrekt en vanuit een kleine groep mensen, voordat zijn project universeel kan worden en iedereen bereikt. De heilsgeschiedenis spreekt, nog voordat ze de uitverkiezing van een volk is, van redding van enkelingen, zoals in het geval van Noach^[2], die wel al beeld zijn van alle mensen.

Hieromtrent is de betekenis die het verbond met Noach in de Schrift en in het leven van de Kerk bekleedt (vgl. Catechismus van de Katholieke Kerk, 56-58) interessant. Dat verbond heeft een universeel en sociaal karakter en is beeld van een eeuwig verbond met alle volkeren. Het heeft te maken met ‘de tijd van de volkeren', ieder met zijn taal en etnische afkomst, en het waardeert in positieve zin de mensengeschiedenis die tot vandaag nog niet geïntegreerd is in de Kerk. In de Catechismus van de Katholieke Kerk komt de figuur van Noach opnieuw aan bod in verband met het gebed en hij roept, als prototype van de mens die samen met God rechte wegen wil gaan, de menigte op van rechtvaardigen van alle godsdiensten (nr. 2569). Inderdaad, zo benadrukt de Catechismus, "God roept elke persoon onvermoeibaar op tot de mysterievolle ontmoeting met Hem" (nr. 2591).

Met de komst van Christus wordt de ‘Kerk van de volkeren' geboren en komt de verlossing in haar universele dimensie tot voltooiing, iets waarop ook de uitverkiezing van het volk van Israel al gericht was^[3]. Het nieuwe verbond zal echter innerlijk en persoonlijk zijn en zal de vereniging van elke ziel met God verwezenlijken. Iedere mens heeft de mogelijkheid om de verkondiging van de Christus te herkennen en erop te antwoorden, Hij die de Alfa en de Omega is, het begin en het einde (vgl. Ap. 22, 13).

Wanneer God de mens schept, doet Hij dit volgens de Schrift "naar beeld van Ons, op Ons gelijkend" (Gn 1, 26), d.i. naar het beeld van de Drieëenheid. De mens is het werk van de Triniteit, van de Vader, van de Zoon en van de Heilige Geest. Vóór de Menswording van het Woord in de wereld, is Gods Woord al actief en deelt het zich mee door de Geest van het Woord. Daarom is het verlangen naar God al aanwezig in het hart van de mens nog vóór zijn Menswording tussen de mensen. Dit is de reden waarom de Kerk spreekt over de aanwezigheid van de 'zaden van het Woord' in de godsdiensten van de volkeren. Een zaad dat op zijn volle rijping wacht door de missie van de Kerk, die daarom opnieuw kracht moet vatten opdat al de volkeren de ster van Christus in hun eigen hemel mogen zien schijnen en haar zoals de Wijzen mogen volgen.

Jezus Christus is, inderdaad, het definitieve Woord van de openbaring, waardoor God zich op de meest volledige wijze heeft laten kennen en aan de mensen heeft gezegd wie Hij is^[4], om zichzelf mee te delen.

Het goddelijk plan wil juist "alles in Christus onder één hoofd samen brengen, alles in de hemel en alles op aarde" (Ef 1, 10), opdat God "alles in allen" (1 Cor 15, 28) zou zijn.

Het is juist de unieke bijzonderheid van Christus die Hem een absolute en universele betekenis geeft als centrum en doel van de geschiedenis - zoals we op het hoogfeest van Christus Koning vieren. Het is dus door Hem dat de vergoddelijking van de mens gebeurt, in een intieme en persoonlijke eenheid.

Daarom is de missie alleen authentiek als ze verkondiging is van Jezus Christus.

Mariangela Mammi

^[1] H. Athanasius van Alexandrië, Over de vleeswording van het Woord, 54, 3.
^[2] We zullen bij andere gelegenheden op deze figuur terugkomen.
^[3] "Het is voor u te gering om mijn dienstknecht te zijn, om Jakobs stammen op te richten en om Israëls overlevenden terug te brengen. Ik stel u aan om een licht voor de volken te zijn: mijn heil moet reiken tot in de uithoeken van de aarde" (Js 49, 6). "De vreemdeling die zich bij de Heer aansluit, hoeft niet te zeggen: 'De Heer houdt mij zeker afgezonderd van zijn volk'"(Js 56, 3).
^[4] Vgl. Redemptoris missio, 5.


07/12/09