Italiano Español Nederlands Français
Home arrow Latijns-Amerika arrow Leven van de parochie van Ypacaraí arrow De viering van de Eerste Communie/4
Afdrukken Verzenden naar een vriend




  DE VIERING VAN DE EERSTE COMMUNIE
IN YPACARAÍ/4

  GETUIGENISSEN


 

Fatima, een moeder

Als moeder van Miguel, een van de vijftig kinderen die de Eerste Communie hebben ontvan gen, moet ik zeggen dat de catechiste Marta met veel geduld en toewijding de voorbereiding van onze kinderen, maar ook de begeleiding van ons ouders verzorgd heeft.

Door onze kinderen hebben wij in het gezin de woorden en de tekenen van een christelijk leven teruggebracht, zijn wij weer opnieuw blijven stilstaan bij het Allerheiligste voor de eucharistische aanbidding, zijn wij weer opnieuw gaan bidden, de verschillende onderdelen van de mis gaan begrijpen en respecteren. Bij dit alles onderstreep ik in het bijzonder dat wij begrepen en ervaren hebben hoe onze kinderen moeten worden begeleid door ons ouders op de weg van voorbereiding om samen de dag van hun ontmoeting met Jezus te kunnen bereiken.

Wij ouders zijn samen met onze kinderen bij diverse initiatieven betrokken, zoals dat van te denken aan onze armere broeders en zusters en met hen ons feest en onze vreugde te delen. Onze kinderen hebben zich vanaf het begin van het jaar verplicht om in hun spaarpot de vrucht van kleine offers en ontzeggingen te stoppen, die zij vervolgens tijdens de viering van de Eerste Communie hebben aangeboden voor de armen van de parochie. Bovendien is in het bijzonder het initiatief van de catechiste gewaardeerd wekelijkse ontmoetingen met de vijftig gezinnen, om de beurt verdeeld in kleine groepen, te organiseren om samen, ouders en kinderen, de rozenkrans te bidden.

Ook moet ik bij dit alles haar vermogen, haar grote en mooie inzet, maar ook het belang van de begeleiding van de priesters en leden van de Gemeenschap Redemptor hominis van onze parochie onderstrepen.

Twee aspecten van de liturgie van de Eerste Communie van onze kinderen hebben in mij een bijzondere indruk achtergelaten.

Een is het ogenblik geweest waarop mijn zoon Miguel voor de eerste keer de ontmoeting met het Lichaam van Christus in de eucharistie heeft ervaren. Dat ogenblik heeft mij tot tranen toe vervuld van emotie en vreugde.

Het ander is de homilie van pater Emilio geweest, die, zich richtend tot ons, ouders, ons herinnerde aan de verantwoordelijkheid bij de opvoeding van onze kinderen. Ik heb in zijn woorden mij als moeder, echtgenote en vrouw weerspiegeld gezien. Ik heb mij gerealiseerd dat ik, terwijl ik als referentiepunt de liefde en het kruis van Jezus neem en mijn leven daarin weerspiegel, nog een lange weg heb te gaan om mijn kinderen de liefde van God te leren en voor hen daarvan te getuigen en om goed alle aspecten van mijn leven als moeder, echtgenote en vrouw te vervullen.

De homilie van pater Emilio heeft met haar oprechte, concrete en directe woorden, wat de werkelijkheid van onze gezinnen betreft, de spijker op zijn kop geslagen en heeft ons eraan herinnerd dat wij ouders de eerste getuigen van Gods liefde voor onze kinderen zijn met geduld en vastberadenheid, met het offer en de liefde die het kruis van Christus ons leert.

Miguel, een kind

 Voor mij is de mis van de Eerste Communie een lang verwacht en heel mooi ogenblik geweest: ik was geëmotioneerd, toen ik het Lichaam van Christus heb ontvangen, en ook mijn ouders waren gelukkig en ontroerd.

Het jaar van de catechese is interessant geweest; wij luisterden aandachtig, toen de catechiste ons de dingen uitlegde, en ik vond het fijn antwoord te geven op de vragen die zij ons stelde over het leven van Jezus. Ook heb ik het idee erg leuk gevonden om ons spaargeld voor de armen te verzamelen en het was mooi de rozenkrans in mijn huis samen met kinderen en ouders, die zich tevreden hebben getoond, te bidden.

Wij op het einde ook een examen gedaan en mijn moeder heeft mij geholpen om me voor te bereiden, zo heb ik goed geantwoord op alle vragen. Ik ben tevreden dat ik verantwoordelijker ben geworden en ook, omdat pater Emilio ons heeft gezegd dat wij respectvol moeten zijn, geen grillige kinderen, en dat ouders ons niet altijd alles moeten geven wat wij willen, maar ons goed moeten opvoeden. Dankzij mijn inspanningen en die van mijn ouders, die mij altijd hebben begeleid, hebben eindelijk Jezus kunnen ontvangen.

Lucas Daniel, een kind

De Eerste Communie doen is voor mij het ontvangen van het Lichaam van Christus geweest, de eerste persoonlijk ontmoeting met Jezus en dit is het ogenblik dat mij die dag gelukkiger heeft gemaakt.

De catechiste Marta heeft ons met haar vrolijkheid, beminnelijkheid en nederigheid gedurende het hele jaar goed voorbereid en ons vanaf het eerste ogenblik gezegd dat het belangrijk was alle regels in acht te nemen om de Eerste Communie te kunnen ontvangen. Wij moesten aandachtig zijn, luisteren, geordend en respectvol zijn, en zij heeft ons veel dingen geleerd over de mis, de rozenkrans en alle mysteries daarvan. Om ons te doen begrijpen wat de mis is, heeft zij ons uitgenodigd de vierde zaterdag van elke maand samen met de ouders deel te nemen aan de eucharistieviering in de parochiekerk.

Het is ook mooi geweest te denken aan de armen, aan mensen die niets hebben, zo gaf ik, telkens als ik mijn vader bij het werk ging helpen en hij mij geld gaf, dit in de spaarpot stopte. In de mis van de Eerste Communie heb ik vervolgens mijn volle spaarpot aangeboden en ik ben heel tevreden geweest dat ik dat heb gedaan!

Emanuela Furlanetto

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers) 


"Ook in onze tijd is een bevoorrechte plaats om over God te spreken het gezin, de eerste school om het geloof aan de nieuwe generaties mee te delen. Het Tweede Vaticaans Concilie spreekt over ouders als de eerste boodschappers van God, geroepen om deze zending van hen opnieuw te ontdekken en daarbij de verantwoordelijkheid op zich te nemen bij het opvoeden, het openen van het geweten van de kleinen voor de liefde van God als een voor hun leven fundamentele dienst, bij het voor hun kinderen de eerste catechisten en leermeesters in het geloof zijn. En bij deze taak is vooral waakzaamheid belangrijk, dat wil zeggen de gelegenheden weten aan te grijpen die gunstig zijn om in het gezin het geloofsgesprek te introduceren en een kritische reflectie te doen rijpen betreffende de talrijke invloeden waaraan de kinderen zijn onderworpen. Deze aandacht van de ouders is ook gevoel bij het begrijpen van de mogelijke religieuze vragen die soms duidelijk, soms verborgen leven in het hart van de kinderen. Vervolgens vreugde: het meedelen van het geloof moet altijd een toon van vreugde hebben. Het is de Paasvreugde, die de werkelijkheden van verdriet, lijden, moeite, moeilijkheden, onbegrip en de dood zelf niet verzwijgt of verbergt, maar de criteria weet aan te reiken om alles te interpreteren in het perspectief van de christelijke hoop. Het goede leven van het evangelie is nu juist deze nieuwe blik, dit vermogen om met de ogen zelf van God iedere situatie te zien. Het is belangrijk alle leden van het gezin te helpen om te begrijpen dat het geloof geen last is, maar een bron van diepe vreugde, het gewaar worden van God handelen is, het herkennen is van de aanwezigheid van het goede, dat geen lawaai maakt; en het kostbare richtlijnen geeft om het eigen bestaan goed te beleven".

(Benedictus XVI, Algemene Audiëntie, 28 november 2012)



12/04/2019
 
Website van de missionaire Gemeenschap Redemptor hominis