Italiano Español Nederlands Français
Home arrow Afrika arrow Leven van de parochie van Obeck-Mbalmayo arrow De vreugde van de evangelisatie
Afdrukken Verzenden naar een vriend



Leven van de parochie van Obeck-Mbalmayo


 

  DE VREUGDE VAN DE EVANGELISATIE



Een siddering van vreugde en tederheid is door de kerk van Obeck gegaan, toen Benjamin luid en enthousiast heeft geantwoord "Hier ben ik, Heer!", omdat hij bij naam werd uitgenodigd zich te presenteren voor het doopsel en de eerste communie. Alle christenen van Obeck kennen Benjamin, dit kleine kereltje dat nu 14 jaar is. Zij hebben hem vanaf dat hij zeven jaar was, in de kerk gezien: eerst door de jongeren van de catechese in een rolstoel naar de zondagsmis gebracht, vervolgens aan de arm met zijn benen in het gips, altijd met zijn "hartveroverende" glimlach en een oprecht dank-je-wel op de lippen bij ieder klein gebaar van de hulp die hij kreeg. En ten slotte hebben de gelovigen hem afgelopen 15 augustus op krukken naar het altaar naar voren zien komen.




Benjamin, tabernakel van de Heer

Benjamin had een stralend gezicht. Hij luisterde naar de priester die sprak over het feest van Maria-Tenhemelopneming, dat men die dag vierde als onderpand voor ons allen van de verrijzenis van het vlees, ook van zijn lijdend lichaam, en daarom het belang uitlegde van de zorg voor de gezondheid en de hygiëne, van de ecologie... En hij zei vervolgens dat de kinderen die de eerste communie ontvangen, een tabernakel van de Heer worden...

Was hij, Benjamin, een tabernakel van de Heer?!

Hij, een kind, achtergelaten voor het huis van de grootmoeder van moederskant, toen moeder had ontdekt dat hij ziek was, verlamd aan zijn benen?

Dat meisje was vervolgens verdwenen, men weet niet waarheen, en had zelfs de omstandigheden niet willen zeggen waaronder de ziekte zich had gemanifesteerd. Benjamin was voor haar een lastpak waarvan zij zich moest ontdoen, het teken van een vloek, niet een kind dat haar riep tot een grotere liefde.

Zo goed mogelijk door zijn oma, een zieke oude vrouw, verzorgd, opdat hij het noodzakelijke had om te leven en de genegenheid die hem door zijn moeder was onthouden, wist Benjamin dat kinderen zoals hij "lastig" zijn, maar dat zij vaak ook worden beschouwd als bezeten door een boze geest. Als ze iets doen dat niet mag of koppig zijn, dan is dat een teken van de boze geest die in hen woont. Deze kinderen, "slangenkinderen" genoemd, omdat ze niet in staat zijn te blijven staan, worden soms op de oever van een rivier achtergelaten om zich te laten  veranderen in hun diepste wezen, in een waterslang en te verdwijnen...

Onwetendheid, bijgeloof, armoede, zeldzame structuren die sensibiliseren en helpen, al deze omstandigheden maken het moeilijk, bijna onmogelijk te zorgen voor voortdurende en kostbare behandelingen..., deze kinderen worden vaak beschouwd als een ondraaglijke last.

Schaamte en angst huisden in het hart van Benjamin.

Hij was ook bang voor vader, een jonge man die leefde van tijdelijk werk, dat hem lange tijd ver van huis hield. Een vader die ook niet begreep dat Benjamin nu eenmaal sommige dingen niet kon doen en dat dat meestal geen nukken waren... Hij gaf hem zware lichamelijke straffen, die hij beschouwde als zijn recht van vaderlijke tucht. Wij hebben vader aan zijn verstand gebracht dat deze houding van hem alleen maar werkelijk niets zou veranderen tenzij de angst en de stoornissen van Benjamin alleen maar zouden doen toenemen.

Benjamin had behandelingen nodig, liefde, vertrouwen.

Dankzij Caritas heeft zijn hele familie, die immers tot bekering is geroepen, de diepe zin van de liefde en van het evangelie ontmoet. Ook zijn vader heeft zich vragen laten stellen door de leden van Caritas, goede moeders en vaders van een gezin die hem hebben betrokken bij de verandering die men voor Benjamin wilde. Oma weet nu dat zij niet alleen wordt gelaten en vader heeft uiteindelijk begrepen en bedankt voor alles wat men voor zijn zoon heeft gedaan en hij houdt zich met hem bezig voor zover hem dat toekomt.

Benjamin was in de eerste jaren geholpen om zich te laten behandelen, vervolgens om naar school te gaan, in een voor hem geschikt instituut, ook al was dat met een grote achterstand. Hij was vooral beschermd en bemind en dat heeft van hem een kind gemaakt dat rijper is dan zijn leeftijd, met gedachten, vol van goedheid en oprechtheid, van een "wijze".

Op de dag van het doopsel was hij trots dat ten overstaan van allen hem de waardigheid werd toegekend van kind van God: hij bad het Credo en het Onze Vader, samen met nieuwe broeders en zusters in het geloof, hij zong gelukkig dat hij de Heer in de eucharistie mocht ontvangen.

Het was voor allen een teken van liefde die het lichaam verheft, maar dat vooral waardigheid geeft en dat de mentaliteit van een familie en een milieu verandert!

Wat kon Benjamin met zijn ogen vol tranen en vreugde anders doen dan bedanken aan het einde van het feestje waaraan hij met zijn oma heeft deelgenomen, toen hij zei dat naast deze laatste de parochie, in het bijzonder Caritas en de jongeren en de Gemeenschap zijn familie zijn?

Gegeven en ontvangen vreugde... ziehier "de vreugde van de evangelisatie"!

De theologie over de missie, de toespraken, uitgesproken van een universitair katheder, zullen nooit voldoende deze vreugde weten uit te drukken die werd beleefd door heel de parochie op de dag van het doopsel en de eerste communie van Benjamin. Want het evangelie is de blijde boodschap van leven en vreugde.

De zending heeft veel aspecten en alle zijn belangrijk, maar in het middelpunt ervan staat de liefde. Zonder de liefde zouden wij een schelle cimbaal zijn; zoals de heilige Paulus zegt in zijn loflied op de liefde, als er geen liefde is, heeft niets nut (vgl. 1 Kor. 13, 1-13).

"Zonder getuigenis is de Kerk alleen maar rook", heeft paus Franciscus onlangs gezegd tot de jongeren die voor de aan hen gewijde synode in Rome bijeen waren.

Het kennis maken met Benjamin heeft in deze zin verschillende jongeren geholpen de concrete liefde te ontdekken jegens dit sympathieke en dankbare kind.

De missie bestaat uit verhalen, gezichten, lijden, strijd, inzet, uiteindelijk is het louter vreugde, zoals het gezicht van Benjamin dat was.

Een geduldig werk van Caritas

Wij merkten hem voor de eerste keer op, zittend in een hoek van zijn huis gedurende een ontmoeting met oudere en zieke mensen van de buurt, die door Caritas bijeengebracht waren ter gelegenheid van de tournée van Gladys, lid van onze Gemeenschap in Paraguay, die op bezoek was in Kameroen.

Daar begon de kerkelijke geschiedenis van Benjamin, een kind dat zelfs geen geboortebewijs had. Hij zou "iemand die niet bestaat" geweest zijn, als zijn goede oma niet tussen beide was gekomen, die vervolgens ook op de voorstellen van Caritas is ingegaan. Wij informeerden naar zijn gezondheid en vroegen ons af wat wij voor hem konden doen.

Zo begon een traject van geduldige fases, omdat ingrepen van bovenaf die ook niet het terrein van de familie betreffen, zonder continuïteit zouden zijn geweest.

Met Caritas begon men de familie te sensibiliseren en haar te helpen de in Mbalmayo bestaande mogelijkheden, zoals ziekenhuizen en het bestaande maatschappelijk centrum, te ontdekken en er gebruik van te maken. Vaak weet men immers zelfs niet dat men rechten heeft en dat er structuren zijn die kunnen helpen.

Oma, een arme vrouw die de eindjes aan elkaar knoopt met het kopen en verkopen van een beetje palmolie in een kraampje op de markt, deed edelmoedig wat men haar aanraadde, en pakte Benjamin op, zette hem op een taximotor en ging meerdere keren per week met hem naar het maatschappelijk centrum, waar ze probeerden de spieren van de benen te versterken en zijn intelligentie te prikkelen. Deze laatste bleek al snel intuïtief met een goed geheugen voor feiten en mensen die hij ontmoette. Wij begonnen hoop te krijgen dat hij eens naar school kon gaan.

Pastorale sensibilisering

Na een korte stageperiode in een gespecialiseerde en inclusieve school voor kinderen met een handicap in Yaoundé te hebben doorgemaakt organiseerden wij met de Caritas van Obeck een sensibilisering van de parochie over het thema door enkele mensen van dat centrum, de "Promhandicam" (Promotie Gehandicapten Kameroen) uit te nodigen om ons te bezoeken en na de mis met de gelovigen te spreken. Verschillende moeders vonden de moed bij die gelegenheid hun kinderen met verschillende stoornissen te laten zien. Onder hen waren ook Benjamin en zijn oma.

De ouders werden bemoedigd, zij kregen richtlijnen, verschillende kinderen kregen een behandeling met goede resultaten. Ook nu nog worden verschillende slechtziende kinderen gevolgd en behandeld.

Maar het belangrijkste is dat vandaag geen ziek kind zich meer verbergt als een "monster", maar de ouders beginnen te begrijpen dat de Heer van hen vraagt dat kruis te dragen en van die kinderen te houden.

De ouders wordt uitgelegd welke rechten en mogelijkheden er in Kameroen bestaan en welke dichtstbijzijnde en verafgelegen centra de meest geschikte behandelingen voor hen hebben.

Er waren verschillende vruchtbare pastorale uitwisselingen om een nieuw licht te werpen op deze situaties.

De visie van de parochie op gehandicapte kinderen is veranderd, het is geen taboe meer, maar er blijft nog veel te doen.

Ook voor Benjamin begon een nauwere samenwerking van behandelingen met "Prohandicam" om te proberen hem niet op de grond te laten blijven zitten en ook niet in een rolstoel, maar hem een beetje autonomer te maken in zijn bewegingen, ook al was dat met krukken.

Benjamin bracht verschillende maanden door met zijn benen in het gips en hij deed dat geduldig. Ook al had hij pijn, hij huilde niet. Hij wilde naar school gaan en de mogelijkheden van alle andere kinderen hebben die hij in de mis zag, waar hij elke zondag door de jongeren heen werd gebracht. Hij bracht het verlangen tot uitdrukking dat ook hij eens gedoopt kon worden en de eerste heilige communie kon ontvangen.

Dankzij de hulp van weldoeners, die onze benadering en tussenkomst deelden, was het mogelijk voor Caritas de laatste twee jaar voor het pension en de bijzondere school van "Promhandicam" in Yaoundé te betalen. Oma en vader werden uitgenodigd hun bijdrage te leveren en hem in zijn behoeften gedurende het jaar te volgen.

Wanneer hij terugkomt voor vakantie, komt Benjo', zoals de jongeren hem noemen, weer naar de parochie en dit jaar heeft hij, gevormd door een jonge catechist, Michel, zijn droom kunnen bekronen en het doopsel en de eerste communie kunnen ontvangen.

De weg is niet altijd rechtlijnig geweest, wij zijn die weg gegaan op het ritme van Benjamin en dat van zijn familie: men gaat met hen verder en stopt. Men gaat alleen maar verder, als men heeft begrepen dat ieder zijn verantwoordelijkheden neemt. Er moet nog steeds een verandering van mentaliteit tot stand worden gebracht.

Benjamin zelf is nu een adolescent en lijdt nu bewuster onder zijn toestand en de gevolgen ervan. Hij heeft de ogenblikken van het zich in zichzelf opsluiten en niet aanvaarding overwonnen. Hij heeft begrepen dat men met de voeten loopt, maar ook met het hart en het verstand en zich daarvoor met heel de eigen persoon moet inzetten.

De toekomst van Benjamin is nog onzeker. Wat zal hij in het leven doen? Ook al zijn de resultaten op fysiek vlak bemoedigend, maar niet spectaculair, dan geeft zijn gezicht vol vreugde de zin en de beloning van zeer veel werk, door zoveel mensen met liefde gedaan en gevolgd, en waaraan wij met hem denken in het gebed.

Een ding is zeker. Hij weet dat er van hem wordt gehouden. Hij rent met het hart en is gelukkig. Hij zal de moeilijkheden die zich zullen voordoen, het hoofd weten te bieden en dat zal hij doen met het geloof in Christus en in zijn Kerk, "familie van God".

Antonietta Cipollini

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)



  

 











13/10/2018

 
Website van de missionaire Gemeenschap Redemptor hominis