Missie en missionarissen in Kameroen, Paraguay, België, Italië – Missie- en missionaire vorming - In gemeenschap met Obeck. De Capilla Rosa Mística in de brug van gebed en vriendschap

"Opdat onze volken in Hem leven hebben" is een gedeelte van de lange titel van het Document van Aparecida, dat het doel tot uitdrukking brengt van de pastorale activiteit van de Kerk, hetgeen eenheid geeft aan haar veelzijdige inzet.

Juist het thema van het leven heeft centraal gestaan in de noveen ter voorbereiding op het patroonsfeest van de Capilla Rosa Mística, een van de drukst bezochte kapellen van de parochie Sagrado Corazón de Jesús van Ypacaraí. Gedurende heel de noveen heeft Emilio steeds een ogenblik van meditatie besteed aan dit onderwerp door het begin van de eerste brief van de heilige Johannes te becommentariëren^[1].

De noveen is een ogenblik geweest dat "onze volken" zich verenigd hebben gezien in gemeenschappelijk gebed rond de Enige die leven en zin aan het leven geeft: Christus, Begin en Einde, Alfa en Omega. De brug van gebed heeft immers de Capilla Rosa Mística verbonden met de gelovigen van Obeck te Mbalmayo in Kameroen; de twee gemeenschappen hebben bij deze gelegenheid wederzijds aan elkaar gedacht tot aan het hoogtepunt van het patroonsfeest met de mis en de processie door de wijk.

De prediking van Emilio gedurende de noveen heeft de fundamenten theologisch uitgediept van deze band van vriendschap en gemeenschap, die tot uitdrukking komt in de brug van gebed.

De vrucht van de verkondiging, zo heeft Emilio uitgelegd, uitgaande van de bijbeltekst die werd geanalyseerd, is altijd de gemeenschap: "Wij verkondigen dat ook aan u, opdat gij gemeenschap moogt hebben met ons" (1 Joh. 1, 3).

De gemeenschap, vrucht van de verkondiging, overschrijdt de grenzen van de familie, de buurt of de wijk om de uiteinden der aarde te bereiken zonder verschillen van nationaliteit, taal, cultuur, huidskleur. De Kerk die in Rome, Ypacaraí, Obeck leeft, is één, omdat Christus, van wie zij leeft, één is. Daarom is het belangrijk een universele, katholieke blik te krijgen, in een omarming die alle gemeenschappen omvat die zich leerlingen verklaren van dezelfde Meester en die alle generaties insluit "vanaf Abel, de gerechtige, tot de laatste uitverkorenen toe" (Lumen gentium, 2). Niets is uitgesloten van deze gemeenschap, noch in synchronische, noch in diachronische dimensie.

Men moet derhalve opnieuw heel de kracht ontdekken van de typisch johanneïsche term "broeders". Een term die de radicaliteit aangeeft waarmee ieder zich moet bekommeren om de ander, en die ook de gelijke waardigheid van allen die gedoopt zijn, tot uitdrukking brengt. Dit broeders zijn opnieuw ontdekken kan dus een

tegengift zijn tegen de klerikale mentaliteit volgens welke de priester niet alleen alles doet en daarbij ook de ruimte in beslag neemt die aan leken is voorbehouden, maar zich ook gedraagt als een caudillo of cacique die met een superioriteitsgevoel zijn eigen visie opdringt.

"Broeders" daarentegen delen samen dezelfde waardigheid, ook al zijn zij onder elkaar verschillend, met andere gaven en taken. Het beeld van de Kerk dat hen inspireert, is dat van de familie van God: zeker niet een exclusief, maar een bijzonder veelbetekenend beeld.

Gezag wordt zeker niet ontkend, noch gereorganiseerd, het is de dienst aan de zwakste en aan de waarheid. De functie ervan is het mogelijk te maken dat allen een relatie met Christus aangaan.

Om de vergelijking door te trekken, in een familie maakt de uitoefening van het gezag het immers mogelijk dat allen een leven hebben door hen te beschermen tegen logica's en gedragingen die tot de dood leiden: ouders die, indien nodig met vereiste vastberadenheid, niet zouden kunnen uitleggen hoe men eet, slaapt, studeert, zich kleedt, zich verzorgt, zouden kinderen grootbrengen die niet in staat zijn te leven en gezonde relaties aan te gaan.

Christelijke broederschap wordt niet geboren uit het vlees en gaat verder dan de banden van hetgeen de filosofie natuur noemt. Broeder is wie in eigen vrijheid de boodschap heeft aangenomen. Zoals Emilio heeft onderstreept, is dit ontvangen een daad van de mens, volgend op de daad van God. Het is God die het initiatief heeft: "In het begin was de Logos" (Joh. 1, 1).

In het begin is niet het woord van de mens. Er is niet zijn redenering, zijn gedachte, er zijn niet zijn ideeën, verwachtingen, verlangens. Er is de fysieke persoon van Christus, de Logos, die het scheppend en verklarend begin is van de werkelijkheid.

Het geloof wordt geboren uit een Woord dat wij aannemen. Het is het antwoord op het initiatief van God.

In iedere viering waarin het Woord tot ons komt, worden wij dus geroepen om te luisteren. En op het einde heeft het Woord ofwel iets nieuws geschapen en iets van ons leven uitgelegd, ofwel het is afgewezen. Ofwel - en dat is een andere, tragische mogelijkheid - het Woord heeft niet weerklonken, vervangen als het is door de persoonlijke, zelfs zeer eerbiedwaardige en boeiende opvattingen van de predikant.

Het Woord schept altijd een nieuwheid van leven die men kan zien: in de dagen van de noveen en nog meer bij het patroonsfeest en de schitterende processie aan het einde was het duidelijk dat de orde, de netheid, de stilte, de devotie werkelijkheden waren, geschapen door het Woord, dat in nederigheid en eenvoud van hart was aangenomen door mensen als Digno Yegros en zijn vrouw Santa: dankzij hun voortdurende inzet gedurende de jaren laat de Capilla Rosa Mística, waarvan zij de coördinatoren zijn, een groeiende vitaliteit zien.

De Logos, verklarend begin, daagt ons vervolgens uit om onze natuur van redelijke wezens niet te verloochenen. De christen moet altijd bereid zijn rekenschap af te leggen van de hoop die in hem is (vgl. 1 Petr. 3, 15). En zijn antwoord kan niet eenvoudig "Omdat zij het me zo hebben geleerd" zijn. Het referentiepunt van de christen bestaat niet uit pure menselijke tradities, noch is het een conformisme dat gemakkelijk ontaardt in meegaandheid ten opzichte van autoritarisme: de Traditie waarnaar de christen verwijst, is het zich aansluiten bij de openbaringsact van God, het eeuwige leven dat zich heeft geopenbaard, dat is gezien, aangeraakt, verteld, doorgegeven en aangenomen in een ononderbroken keten die tot ons is gekomen. De verschillende tradities kunnen derhalve goed of slecht zijn, actueel of anachronistisch en dienen derhalve te worden veranderd al naar gelang hun vermogen het eeuwige leven dat zich heeft geopenbaard, door te geven.

Hieruit vloeit een dynamiek voort van groei, voortdurend zoeken, spanning. En vooral van doorgeven, omdat de keten bij ons niet kan blijven stilstaan, maar al degenen moet bereiken die de zin van het leven, die Jezus Christus zelf is, hebben verloren.

Het thema van het leven heeft derhalve de gelovigen van de Capilla Rosa Mística gebracht te mediteren over Christus, begin en einde van het leven, scheppend en verklarend begin van de werkelijkheid, Woord dat een menselijk antwoord oproept en dat in wie het aanneemt, een nieuwe broederschap doet ontstaan die zich nooit tevreden stelt met hetgeen zij heeft bereikt of verwezenlijkt en de vreugde die zij zelf heeft beleefd, niet voor zich kan houden.

Op deze grondslagen is de relatie met de christenen van Obeck verdiept en geïntensiveerd kunnen worden. De tekenen van de brug van gebed, aanwezig in de Capilla, en de berichten die zijn uitgewisseld tijdens de noveen, hebben laten zien dat er een groei is naar een steeds grotere verpersoonlijking van de relatie. Het is niet meer alleen de parochie in haar geheel die bidt en een relatie aangaat, maar de afzonderlijke Capillas en steeds meer individuen die een gezicht hebben gekregen, en het doel hiervan is het gelaat zelf van Christus te zijn in dat werelddeel waar wij wonen.

Voor wie het geloof heeft dat het vermogen is om in de duisternis het opgaan van de zon van de gerechtigheid te ontwaren, vertegenwoordigt de brug, die te beginnen bij de armsten en de meest lijdenden tot stand is gekomen, het begin van een nieuwe bladzijde in de geschiedenis en de evangelisatie.

^[1] "Het bestond vanaf het begin - we hebben het gehoord en met eigen ogen gezien; we hebben het aanschouwd en onze handen hebben het aangeraakt - daarover spreken wij, over het leven dat leven is. Want het leven is verschenen; het eeuwige leven dat bij de Vader was, heeft zich aan ons geopenbaard, wij hebben het gezien, wij getuigen ervan, wij maken het u bekend. Wat wij gezien en gehoord hebben, dat verkondigen wij ook aan u, opdat gij gemeenschap moogt hebben met ons. En onze gemeenschap is er een met de Vader en met Jezus Christus, zijn Zoon. En wij schrijven dit om ons aller vreugde volkomen te maken" (1 Joh. 1, 1-4).