HET LEVEN VIEREN

Emilio ontvangt de ziekenzalving te midden

van de gelovigen van Ypacaraí

Hartstocht en strijd voor het leven kenmerken een ware christen tot het laatste ogenblik van zijn bestaan. In deze geest is de ziekenzalving toegediend aan een vijftigtal personen van de parochie van Ypacaraí. Onder hen was ook Emilio, die na zoveel keren dit sacrament als pastoor van onze parochie te hebben toegediend heeft willen laten zien hoe men zich voorbereidt op de ontmoeting met de Heer.

"De ziekenzalving" - zo zegt de Catechismus van de Katholieke Kerk - is niet uitsluitend het sacrament van wie in het uiterste levensgevaar verkeren. De geschikte tijd om het te ontvangen is ook reeds dan aanwezig, wanneer een gelovige tengevolge van ziekte of ouderdom in levensgevaar geraakt" (nr. 1514), Emilio heeft uitgelegd dat hij, hoewel hij geen ernstige ziekte heeft, echter een leeftijd heeft bereikt waarop allen zich op de eindstrijd zouden moeten voorbereiden. De ziekenzalving dient, zoals alle sacramenten, in het volle bewustzijn te worden ontvangen, waarbij men in de hoogste mate zijn eigen vrijheid en verantwoordelijkheid uitoefent. Om haar te ontvangen moet men niet tot de laatste dag wachten, het laatste ogenblik van het leven - wanneer men misschien wel onder invloed is van morfine of andere geneesmiddelen en niet meer begrijpt wat men doet -, omdat de werkzaamheid van het sacrament niet afhangt van een magische kracht ervan, maar van Gods genade die altijd samengaat met de vrijheid en het bewustzijn van de mens. De ziekenzalving kan onze problemen van lichamelijke en geestelijke gezondheid niet oplossen, als het geen "sacrament van het geloof" is. Het geloof is het antwoord op het woord van God, waarnaar wordt geluisterd en dat wordt ontvangen, wanneer men in staat is de Heer te antwoorden en vrij en in het volle bewustzijn zijn wil te aanvaarden of minstens, wanneer dit aanvaarden in de loop der jaren zichtbaar is geworden door geloofsdaden. Helaas zijn er gevallen waarin om de ziekenzalving wordt gevraagd door familieleden van mensen die reeds buiten bewustzijn zijn en die in hun leven nooit naar de Kerk hebben willen komen en altijd duidelijk hebben laten blijken buiten haar te willen leven. De ontmoeting met Jezus Christus wordt daarentegen in de tijd voorbereid; wanneer men nog gezond is, kiest men ervoor hoe men wil sterven, omdat dit ogenblik onverwachts kan komen.

De overwinning van het geloof

Telkens wanneer Emilio het sacrament van de zalving in de parochie heeft toegediend, heeft hij opnieuw bevestigd dat het een sacrament van geestelijke strijd en worsteling is, het moed geeft om moeilijkheden, de ziektes en de broosheid van de ouderdom het hoofd te bieden (vgl. Catechismus van de Katholieke Kerk, nr. 1520). De christen moet weten te strijden tot het ogenblik dat de Heer hem roept, en moet klaar zijn om te antwoorden: " Hier ben ik, mij geschiede naar uw wil". De wil van de Heer is altijd het beste dat er kan zijn, en een uur langer of korter leven dan door Hem is bepaald, betekent hiertegenin gaan. Om het geluk te bereiken moeten wij ons leven in Gods hand leggen.

Emilio heeft de aanwezige ouderen en zieken ook aangespoord de missionaire opdracht te begrijpen die zij met deze zalving ontvangen. Zij moeten immers op hun beurt verkondigen wat zij hebben gedaan, de diepe reden ervan uitleggen, dat wil zeggen dat zij goed de laatste tijd die God voor ieder heeft vastgesteld, willen leven. Deze tijd leven in de vrede en de liefde van de Heer, niet omdat zij de dood beminnen. Integendeel, een christen houdt van het leven en ziet de dood als een ontmoeting met Hem die de volheid van leven is.

De Heer, die in de sacramenten aanwezig is, komt ons ook sterken tegen de angst voor de dood, omdat wij deze niet moeten vrezen, maar de zonde die ons scheidt van de liefde van God, van de anderen en van alle mooie dingen; de dood heeft geen enkele macht over ons: "Dood, waar is uw overwinning?" (1 Kor. 15, 55). De overwinning behoort het geloof, Christus, die door te sterven de dood heeft vernietigt en is verrezen. Dit is de boodschap die moet worden verkondigd, en deze is het die jong maakt: geloof, hoop, liefde, hartstocht voor het leven. Het betreft een "diepere genezing: de overwinning op zonde en dood", die welke door Christus is verwezenlijkt (vgl. Catechismus van de Katholieke Kerk, nr. 1505).

Zijn eigen tijd leven

Zoals Emilio met daden heeft willen laten zien na het zo vaak met de mond te hebben beleden, moet men ook een voorbeeld weten te geven van "een loslaten" van alles wat tot stand is gekomen. Dikwijls verklaart men zich met woorden bereid om het stokje door te geven, ruimte te geven aan jongere mensen, aan eigen kinderen. In werkelijkheid verhindert men hen echter te laten zien dat zij in staat zijn hun verantwoordelijkheid op zich te nemen. Emilio heeft daarentegen met grote vreugde afgelopen 11 december het stokje willen doorgeven aan Michele, priester van onze eigen Gemeenschap Redemptor hominis, die is benoemd tot pastoor in Ypacaraí. Ook al blijft Emilio als onderpastoor in de parochie, hij heeft zo de noodzaak willen onderstrepen andere mensen te vormen, aan jongere mensen de mogelijkheid te geven met een persoonlijke verantwoordelijkheid hun tijd te leven en hij heeft laten zien wat er zowel in de gezinnen als op kerkelijk vlak dient te gebeuren.

Aan het einde van de viering van het sacrament van de zalving heeft Gladys eraan herinnerd dat bij deze gelegenheid ook de brug van gebed tussen de parochie van Ypacaraí e die van Obeck in Kameroen wordt versterkt. Zijzelf heeft van Paraguay naar Afrika kunnen reizen en de zieke en oude mensen kunnen bezoeken die de pijlers van deze brug samen met de Caritas-groepen van de twee parochies vormen. Zij heeft het weefsel laten zien van de traditionele kleding die al degenen dragen die deel uitmaken van de brug: d.w.z. zij die voortdurend bidden en daarbij ook hun lijden opdragen voor de broeders en zusters die aan de andere kant van de oceaan leven. Andere mensen, ziek en niet ziek, zullen zich voegen bij deze missionaire keten, ook dankzij deze viering, omdat, zoals de Catechismus van de Katholieke Kerk zegt, het sacrament van de ziekenzalving " een kerkelijke genade" is. De zieken die dit sacrament ontvangen, dragen bij tot het welzijn van het Volk van God door "zich vrijwillig aan te sluiten bij het lijden en sterven van Christus" (nr. 1522).

Om dit alles is de viering door de deelnemers met vreugde en authentieke ontroering beleefd. Bovendien hebben niet weinigen van hen hun grote verwondering tot uitdrukking gebracht over het feit dat zij dit sacrament deelden met Emilio die in deze jaren van priesterlijk dienstwerk in Ypacaraí voor hen een leidsman en troost is geweest bij zeer veel gelegenheden: nu hebben zij hem nederig geknield naast hen gezien om het sacrament van strijd en leven te ontvangen.

Verzorgd door Mariangela Mammi

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)