AAN HET WOORD GEHOORZAMEN EN

HET IN PRAKTIJK BRENGEN

De eerste communie van Luis

In een vorig artikel hadden wij de eenvoudige geschiedenis van Ramón, Carmen en hun familie, die in de parochie van Ypacaraí in Paraguay leven, gepresenteerd. Van deze familie maakt behalve hun dochter Maria del Carmen ook hun neef Luis deel uit, een jongen met motorische moeilijkheden ten gevolge van een ziekte die hij had opgelopen als kind.

Door deze problemen - en door de mentaliteit die vrij algemeen verspreid heerst in de families, waardoor men zich vaak schaamt voor een kind of een familielid met fysieke problemen of een handicap, beschouwt men het als onbekwaam en verbergt men het door het in huis te verbannen - had Luis zelfs niet de eerste communie kunnen doen.

Na hun huwelijk in de kerk hebben Ramón en Carmen na het horen van een Woord dat werd verkondigd en gepredikt in de parochie, serieus genomen en zijn zij begonnen concreet hun leven te veranderen. Zij hadden begrepen dat men niet naar dat Woord kan blijven luisteren zonder op een gegeven ogenblik te besluiten het in praktijk te brengen of definitief op te houden met ernaar te luisteren en de Kerk te verlaten.

Dit is eigenlijk de ernst en de doeltreffendheid van het woord van God waarover de profeet Jesaja spreekt: "Want zoals de regen en de sneeuw uit de hemel neerdalen en daarheen pas terugkeren, wanneer zij de aarde hebben gedrenkt, ... zo zal het ook gaan met mijn woord, dat voortkomt uit mijn mond; het keert niet vtuchteloos naar Mij terug, maar pas wanneer het heeft gedaan wat Mij behaagt en alles heeft volvoerd, waartoe Ik het heb gezonden" (Jes. 55, 10-11).

De doeltreffendheid van het Woord

Als wij werkelijk naar het verkondigde en gepredikte Woord van God luisteren, doen zich vroeg of laat twee mogelijkheden voor: of wij veranderen door het Woord in praktijk te brengen of wij gaan weg en laten het voor wat het is, omdat wij niet meer ernaar willen luisteren en ernaar willen handelen. Men kan immers niet onverschillig steeds naar hetzelfde verhaal luisteren, omdat in ons het geweten, dat, zoals de Catechismus van de Katholieke Kerk zegt, "de eerste van alle plaatsvervangers van Christus is", tot ons spreekt en ons bevraagt. Gods stem stelt vragen aan ons door, als wij ernaar weten te luisteren, in ons zelf en buiten ons de voorwaarden weten te scheppen om te luisteren.

In onze parochie gebeurt dit. Wie heeft begrepen, nadat het zo vaak is gepredikt, dat de Kerk geen "servicestation" is, heeft zijn houding veranderd, heeft zich ten dienste gesteld en beschouwt de Kerk niet meer als de plaats waar iedereen doet wat hij wil en waar men naar toe gaat, wanneer men iets nodig heeft, maar als het eigen lichaam en het Lichaam van Christus.

Wanneer dit verhaal duidelijk tot uitdrukking wordt gebracht, met wederzijds respect en met de ernst van het mens zijn, neemt ieder in zijn vrijheid de richting die hij wil, maar kan hij de Kerk niet blijven gebruiken naar eigen genoegen.

De heldere en standvastige positie die Emilio in onze parochie heeft voortgezet, kan ergernis opwekken, door sommigen afgewezen en door anderen worden geaccepteerd, maar laat niet onverschillig; zij is niet als het water, zonder smaak, zonder kleur en zonder geur, maar een verhaal met een precieze inhoud.

De deelname van Luis

In deze zin hebben Ramón en Carmen vele malen naar deze boodschap geluisterd, hebben zij deze begrepen, aangenomen en zijn zij met hun eenvoudige en trouwe inbreng begonnen de Kerk van de Heer, het Lichaam van Christus, op te bouwen.

In dit traject hebben Ramón en Carmen gedacht aan Luis door aan hem door te geven wat zij hadden begrepen. Ook Luis is begonnen met hen de parochie te bezoeken en samen met zijn oom te helpen bij het gemeenschappelijke werk, zonder schaamte en zijn vrees overwinnend. Luis kon immers, evenals iedere andere persoon, zijn bijdrage leveren. Ook hij en zoveel mensen die evenals hij fysieke moeilijkheden hebben, hebben immers het evangelische recht hun leven te leven zonder dat men medelijden en deernis met hen heeft met die wrede goedheid van hem die wil dat zij in dezelfde toestand blijven: zij mogen echter van hen eisen alles wat zij kunnen geven en doen zonder angst dat zij antipathiek en streng worden gevonden.

Ook Luis is zo beginnen te begrijpen dat ook hij iets voor zijn Kerk kon doen. Vervolgens zijn wij te weten gekomen dat hij geen eerste communie had gedaan en dat hij deze wilde ontvangen. Dus was het belangrijk dat Luis het verschil begreep tussen een stuk gewoon brood en dat "stuk brood" dat door Gods genade verandert in het Lichaam van Christus, zoals Christus zelf heeft opgedragen voor zijn dood.

Luis moest dit begrijpen om de eerste communie te kunnen ontvangen, hij moest begrijpen dat men voor het Lichaam van Christus knielt en niet voor een stuk brood. Hij moest zich dus voorbereiden. Emilio heeft, als een vader die werkelijk van zijn kinderen houdt en hen niet behandelt als mensen die tot niets in staat zijn, maar jegens hen veeleisend is, omdat hij wil dat zij de besten zijn en weet dat zij het kunnen, van hem de inspanning van de voorbereiding  gevraagd.

Luis heeft deze krachtsinspanning geleverd. Met de hulp van Maria del Carmen, zijn nicht, die zich ook aan het voorbereiden is om het vormsel te ontvangen, heeft Luis de catechese kunnen krijgen die noodzakelijk is uiteindelijk om goed voorbereid zijn eerste communie te doen.

Het geloof dat verandert en redt

Luis heeft uiteindelijk voor de eerste keer met ontroering en vreugde het Lichaam van Christus ontvangen. Door zijn inzet en deelname heeft Luis op het altaar dat beetje brood en die druppel wijn op het altaar gelegd die het mogelijk maken de eucharistie te realiseren.

Hij heeft begrepen dat de eucharistie het Lichaam van Christus is, maar ook ons lichaam en dat wat men over de eucharistie zegt, ook over de Kerk zegt. Hij heeft begrepen dat de eucharistie niet een magische rite is, maar dat wij ons voeden met dit geconsacreerde brood om tenslotte te worden als Christus zelf. Luis heeft ook begrepen dat men de eucharistie kan ontvangen, als men voorbereid is, dat de geconsacreerde hostie niet een snoepje is dat allen nemen, maar dat men iedere keer in de gesteldheid moet zijn om haar te ontvangen. De eucharistie betekent immers een proces van christificatie binnengaan om uiteindelijk als Christus te zijn. Daarom hangt de heilzame werking ervan af van de deelname en het geloof van wie haar ontvangt.

Gods genade kan niets doen zonder de deelname van de mens. Dit is het geloof van de Kerk, de gehoorzaamheid aan het woord van de Heer, die heeft gezegd: " Neemt en eet, dit is mijn Lichaam".

Welk verhaal men in de Kerk ook houdt, men kan niet zonder het geloof. De sacramenten zelf kunnen niet redden zonder het geloof van de mens, dat de gehoorzaamheid aan het woord van God is. Om hieraan te kunnen gehoorzamen moeten wij er echter naar luisteren, het bewerken, het analyseren. Alleen zo werken de eucharistie, het doopsel, het vormsel, alle tekenen die de Heer ons heeft nagelaten, doeltreffend.

Ramón, Carmen, Maria del Carmen, Luis zijn vandaag een concreet voorbeeld van wie heeft weten te luisteren naar het Woord, eraan hebben gehoorzaamd, geloof erin heeft gehad en het in praktijk heeft gebracht. Luis kan met zijn voorbeeld tot zeer veel kinderen die zich in zijn situatie bevinden en die uit angst in huis opgesloten blijven, zeggen dat ook zij, zoals hij dat heeft gekund, de vreugde van te leven kunnen ervaren.

Emanuela Furlanetto

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)