Leven van de missies - Kameroen/22

DE FUNDAMENTEN VAN DE MISSIE:

WAT MEN ZEGT OOK BELEVEN

Bezoek van Pater Emilio Grasso in Kameroen,

aan de parochie "Zalige Anuarite" van Obeck in Mbalmayo

(13-17 augustus 2010)

In een feestelijke Afrikaanse sfeer van kleuren, balafons en traditionele vreugdekreten, werd Emilio na zes jaar afwezigheid hartelijk ontvangen in de parochie "Zalige Anuarite" van Obeck in Mbalmayo, tijdens zijn bezoek dat plaatsvond van 13 tot 17 augustus jl.: een reis die de banden van vriendschap heeft versterkt tussen de parochie van Mbalmayo en die van Ypacaraí, in Paraguay, waar Emilio leeft en werkt.

Tijdens de bijeenkomsten hebben we ons vooral verdiept in de hoofdlijnen van onze missionaire aanwezigheid in Kameroen, zoals ze begrepen en beleefd worden door de gelovigen van Obeck, en zoals ze door de smeltkroes zijn gegaan van de beproevingen van de tijd en de moeilijkheden van de missie. Bovendien hebben ze nieuwe wegen geopend.

Dit bezoek vond plaats rond het thema van de samenhang tussen het Woord dat ontvangen wordt in het eigen hart en het woord dat wordt uitgesproken en verkondigd. Het verkondigd woord, inderdaad, dient getoetst te worden en voortdurend vertaald te worden in een transparant leven.

"Wat men zegt ook beleven", een oud en steeds nieuw gezegde, een spanningsveld ook in gans het christelijke leven, een sterke oproep tot de missie, missie die vooraleer opbouw en inplanting van de Kerk, ontwikkelingswerken, pastorale plannen en massa's mensen te zijn, een arme en gekruisigde realiteit is, die wordt geboren in het menselijk hart. Die realiteit wordt uitgedrukt op de eerste plaats in een levensgetuigenis en wordt dan een geloofwaardige verkondiging.

De missie is dus niet alleen een analoog proces van incarnatie, van het aannemen van de werkelijkheid die men ontmoet, maar ook een oproep tot zuivering en bekering. Ze roept een nieuwe mensheid samen die geboren wordt onder het kruis.

Missio ad intra - de missie die geboren wordt in je eigen hart, in je familie of in je Gemeenschap en in de hele Kerk - en missio ad extra, de profetische verkondiging naar buiten, die wakker schudt en nieuwe realiteiten en structuren schept, zijn nauw met elkaar verbonden. Deze twee dimensies bouwen samen de missie op, of, indien één verwaarloosd of verraden wordt, veroorzaken ze samen de mislukking ervan.

Als nieuwigheid heeft het bezoek van Emilio de horizon van de twee parochies van Ypacaraí en van Obeck wijd geopend voor een katholieke dimensie. De missie gebeurt niet langer alleen van het Noorden naar het Zuiden van de wereld of andersom, maar er is ook Missie van het Zuiden naar het Zuiden, die de twee continenten, Latijns-Amerika en Afrika, met elkaar verbindt in een brug van gebed en vriendschap, van uitwisseling en vergelijking van ervaringen, in de versterking van de specifieke kenmerken van elke realiteit en in de wederzijdse bevruchting die ontstaat vanuit de veelvormige rijkdom van de Kerk.

Samen met u, lezers, willen we een aantal van de belangrijkste momenten van dit bezoek hernemen, welwetend dat we de rijkdom van reflecties op verschillende niveaus niet volledig kunnen behandelen: zoals de momenten onder vrienden die elkaar ontmoeten in een liturgische context, met de vertegenwoordigers van jongerengroepen, in de School voor de vorming van leken, of met de broederschappen, en in het bijzonder, met de Caritas-groep van de parochie.

In het beleven van wat men zegt, zal ook het begrijpen van deze reflecties kunnen groeien en opnieuw voorgesteld worden tijdens een toekomstig bezoek waar Gods volk al hoopvol naar uitziet en dat het al voorbereidt doorheen het leven.

Wat men zegt ook beleven

De kerk van Obeck, onlangs uitgebreid en opgeruimd, was mooi en feestelijk bekleed met palmentakken die met geduld werden verstrengeld en met bloemen versierd.

De werken aan de kerk en de vernieuwing in uitvoering van het tabernakel, getuigen van de inzet van de gelovigen die blijven bijdragen aan de onkosten met milde aalmoezen, ondanks de armoede en de economische crisis. Zij hebben op die wijze, in de schoonheid en de waardigheid, een vriend ontvangen die bij hen op bezoek was, beschouwd als de stichter niet alleen van de Gemeenschap, maar, omwille van zijn vele werkreizen en vormingssessies, ook van de parochie.

De warme ontvangst door de broederschappen, de liederen in het Spaans en het Italiaans tot zijn eer en die elkaar afwisselden met Afrikaanse ritmes, de uitwisseling van geschenken die de brug van gebed en vriendschap symboliseren met Ypacaraí, en veel emoties van verbazing en vreugde zullen lang blijven in het geheugen van de gelovigen.

We concentreren ons vooral op de homilie van Emilio, want "ze heeft de wijken en de gewetens wakker geschud", zoals een medewerkster zei.

Het feest van de Tenhemelopneming van Maria heeft ons, in feite, nogmaals doen nadenken over het feit dat de evangelisatie de werkelijkheid van de geest onderscheidt maar niet afscheidt van die van het lichaam. De pastoraal moet aandacht besteden aan de concrete mens, aan de waardigheid van het lichaam, aan de verzorging en aan de verbetering van het levensmilieu.

Een authentieke pastoraal roept op tot de evangelische trouw aan de kleine praktische dingen, om vervolgens te komen aan de grotere, de spirituele.

Maria, benadrukte Emilio nog eens, toont de kracht van God, maar ook zijn zwakte. Als de mens niets kan doen zonder de Heer, zou God zelf niets kunnen doen zonder het ja-woord van Maria. Zelfs vandaag de dag, is Hij machteloos zonder het diepe antwoord van de vrijheid en de verantwoordelijkheid van de mensen.

Een sterke oproep werd dus gedaan, opdat de volksvroomheid en devotie tot Maria niet op een vervreemdende wijze zou worden beleefd.

Maria - zei Emilio - is niet de vierde persoon van de Drie-eenheid, ze is een schepsel, is de dochter van het volk, de dochter van de aarde, maar nu is ze de Woning, de "Stad van God", waarin de schoonheid en de Genade van God woont.

Maria wijst een weg voor ons allemaal. Wij zijn geroepen om de stad van de mens op te bouwen naar het beeld van die stad van God, om aan te komen waar Maria al is aangekomen. We blijven in een houding van doodsstrijd, van strijd in het persoonlijke en in het sociale leven, kijkend naar Maria die de weg wijst naar de ontvangst van het Woord van God in het eigen leven.

De mens is in zijn woord

Deze overwegingen hebben de meest bewuste christenen van Obeck diep getroffen, omdat ze, in de sociale en politieke situatie van een "geblokkeerde democratie", zich voortdurend vragen stellen over de manier waarop ze hun missie als "ambassadeurs van Christus in de samenleving", die aan hen door de Tweede Synode voor Afrika werd toevertrouwd, beleven. Uit hun reacties hebben wij ondervonden dat zij in die aanpak van Emilio een duidelijke suggestie hebben gezien tot coherentie en tot persoonlijke getuigenis, om tot een bredere verandering van mentaliteit te komen, ook op het sociale en politieke vlak.

De mens is in zijn woord - benadrukte Emilio -, in het vermogen om het woord dat in het hart is te beleven, eerder dan met de lippen, in de coherentie van degene die liever sterft om de liefde niet te verraden.

Het was een uitnodiging om het geweten te vormen en naar zijn stem te luisteren, aan de vorming van de innerlijkheid te werken, om het kwaad in het menselijk hart te vernietigen, een kwade dat dan structuren van onrecht en van lijden schept.

Deze nadruk op de vrijheid, op de persoonlijke verantwoordelijkheid, het ontvangen van het Woord en op de trouw daaraan, hebben een grote indruk gemaakt op de gelovigen. In een cultuur die de voorkeur geeft aan zuiveringsriten, die op zoek is naar zondebokken, naar fysieke en geestelijke genezingen om zich te bevrijden uit de aanwezigheid van het kwaad, weerklonken deze woorden opnieuw als een bevrijding van de angst en een oproep tot de evangelische vrijheid.

De echo heeft in de wijken lang nageklonken: "Hij kwam om ons eraan te herinneren dat God de leugens, de corruptie van het woord, de lafheid, het verzwijgen van het woord van waarheid en gerechtigheid, niet verdraagt. Als man van God, nodigde hij ons uit om weinige woorden uit te spreken, maar die woorden echter te beleven".

Missionaire dimensie van de Kerk

"Wat men zegt ook beleven" - zei Emilio in zijn preek - brengt de aandacht voor de armen met zich mee, een geloof dat werkt in de liefde en dat in de gezichten van de armen hetzelfde gelaat van Christus ziet, een geloof dat uiteindelijk oproept om de werken van barmhartigheid te verrichten.

Het bezoek van Maria aan Elizabeth herinnerde ook iedereen aan de dimensie van de uittocht die eigen is aan de missie en die ons oproept om de Heer te verkondigen en te loven. De Kerk is van nature missionair. Zonder deze dimensie, zou ze terugvallen in de routine, zou ze zich op zichzelf en in de zelfgenoegzaamheid terugplooien.

Emilio heeft dus de noodzaak onderstreept om de brug van gebed en vriendschap tussen de twee parochies van Ypacaraí en van Obeck te versterken, om een pagina van de geschiedenis van de Kerk te schrijven waarin de mensen uit verschillende continenten elkaar beminnen, elkaar aanmoedigen en samen gaan naar het Koninkrijk van God, waar Maria al aanwezig is.

Antonietta Cipollini