Leven van de missies - Kameroen/16

LITURGIE, SCHOOL VAN LEVEN

HET FEEST VAN SACRAMENTSDAG IN OBECK(*)

De liturgie is de eerste school van het christelijk leven. Door middel van het Woord, de vele tekenen, de sacramenten en de zang ontvouwt de liturgie een doeltreffende opvoeding van het volk van God, voedt zij op tot het geloof en tot meer authentiek christelijk leven.

We hebben dit alles nogmaals kunnen ervaren op Sacramentsdag, een hoogfeest dat, in tegenstelling tot de andere feestdagen van het jaar, alle gelovigen van de parochie in één viering samenbrengt: jongeren en volwassenen, kinderen en ouderen. Verenigd zijn voor het Heilig Sacrament, voor Hem knielen en samen met Hem de wegen van het leven gaan, zijn concrete tekenen die ons de eenheid in de gemeenschap, in al haar verscheidenheid, helpen verdiepen. Op dezelfde wijze is de dynamiek van de uittocht eigen aan het geestelijk leven, en de gehoorzaamheid aan het Woord een waarborg voor de vrijheid.

Gemeenschap en missionaire openheid

"De Kerk leeft van Christus in de Eucharistie; door Hem wordt zij gevoed en door Hem wordt zij verlicht" (Ecclesia de Eucharistia, 6). Er is geen leven van de Kerk mogelijk zonder de Eucharistie. Het feest dat op Sacramentsdag wordt gevierd, heeft de gelovigen toegestaan zich vragen te stellen over de kwaliteit van hun deelname aan het leven van de Kerk. Dankzij de processie zien christenen duidelijker de identiteit in van de parochie als gemeenschap van Levende Kerkelijke Gemeenschappen (LKG), pertinent aanwezig in de verschillende wijken.

Zoals elk jaar hebben de christenen van onze LKG de voorbereiding en de animatie van de processie (aankleding van de staties, het leggen van de handpalmen, gebedsintenties, het verzamelen van offers....) met vreugde en edelmoedigheid op zich genomen.

Hun aanwezigheid in Obeck is geen kwestie van organisatie. Zij bevorderen de overgang van een gecentraliseerde structuur van de parochie, vaak gezien als een anoniem service-centrum, naar Kerkgemeenschappen op menselijke maat, plaatsen van gemeenschap waar het Evangelie in de existentiële en de culturele context wordt beleefd.

De Levende Kerkelijke Gemeenschappen streven ook naar het einde van een klerikale visie van de parochie, opdat de leken, als agenten van evangelisatie, meer verantwoordelijkheid op zich zouden nemen. De tweede Afrikaanse Synode, die gehouden werd in oktober van vorig jaar, heeft hun rol gewaardeerd in de dienst van de verzoening, de gerechtigheid en de vrede.

Het zijn de meest geëngageerde christelijke families die de LKG vorm geven. Ze komen regelmatig samen, telkens in één of ander huis, om het Woord van God te lezen en te verdiepen, om het leven van de parochie en de verschillende situaties in het gezin en in de stad te bespreken. Ze hebben hun eigen structurele organisatie en ze zijn belast met het onthaal van de nieuwe bewoners, de inzameling van de financiële bijdragen van de gelovigen en de voorstelling van de kandidaten voor de sacramenten.

De leden van de LKG zijn ook initiatiefnemers van caritatieve acties ten bate van de zieken en van de armste gezinnen van de wijk. Ze brengen de families van de verschillende regio's van het land samen en getuigen zo van een broederschap die verder gaat dan de grenzen van de bloedlijn en etnische groepen, een broederschap die juist in de Eucharistie haar bron vindt (vgl. 1Co 10, 16-17).

De liturgie van Sacramentsdag onderlijnt voor alle gelovigen de noodzaak om iedere eigengereidheid op te geven en deel te nemen aan de wijkgemeenschap als concrete plaats waar Christus ons het gemeenschapsleven heeft gegeven. De processie werd voor de verantwoordelijken van de LKG een andere mogelijkheid om zich vragen te stellen over hun missionaire openheid. Dit thema stond in het centrum van de bezoeken en bijeenkomsten die wij in de afgelopen maanden hadden georganiseerd, een onderwerp dat in het kader van de Vormingsschool voor leken moet worden beschouwd.

Dankzij de recente herinrichting van het wegennet van Obeck, heeft de processie dit jaar voor de eerste keer ook een meer afgelegen en arm gebied van de parochie kunnen bereiken. De gezinnen hebben het initiatief enthousiast onthaald. Sommigen hadden voor de gelegenheid aan de voorkant van hun huis een klein altaartje gemaakt, versierd met bloemen en religieuze beelden. Daar wachtten ze geknield op het voorbijgaan van het Heilig Sacrament.

De leden van LKG werden warm onthaald. Naast de aanleg van nieuwe wegen werden ook nieuwe woningen gebouwd. De leden van LKG kregen zo de kans om tijdens hun tocht het terrein concreet te verkennen. Tijdens hun missionaire activiteiten zouden immers nieuwe, kleine gemeenschappen de kans krijgen om open te bloeien, opdat mensen elkaar gemakkelijker kunnen ontmoeten.

De processie van Sacramentsdag heeft getoond dat de Heer niet alleen verder dan de muren van onze kerken gaat. Hij gaat ook verder dan de huidige grenzen van onze buurtgemeenschappen. De Heer gaat, zoals altijd, ons voor uit (vgl. Mt 28, 7). Hij is op weg naar degene die nog verreweg is.

Persoonlijk antwoord

De missionaire dimensie van de Eucharistie werd goed begrepen door Marie-Claire, een lid van de LKG 'Sint-Jozef', die op Sacramentsdag de aanstelling tot Buitengewone Bedienaar van de Heilige Communie heeft ontvangen. Door middel van de gemeenschap met zijn Lichaam en Bloed, wordt Christus substantieel aanwezig gesteld in ons leven en brengt Hij ons opnieuw naar onze dagelijkse realiteit opdat we deze kunnen vullen met zijn aanwezigheid.

Marie Claire heeft in de afgelopen jaren tijdens haar vorming binnen de LKG stevig vooruitgang geboekt. Zij zet zich in voor de pedagogische vorming van de catechisten, van de jonge leerkrachten en, samen met haar man Martin, van de jonge koppels. Zij staat aan het hoofd van de lagere school. Samen met haar leerkrachten probeert Marie- Claire, door middel van haar professionele bekwaamheid en haar aandacht voor mensen, in de aanwezigheid van de Heer te delen.

Aan het einde van de liturgie heeft Marie-Claire enkele eenvoudige woorden tot de aanwezigen gericht: "In mijn nieuwe dienst wil ik Maria als model nemen om, zoals zij, een levend Tabernakel te worden en Jezus te brengen aan iedereen, vooral aan de armsten en aan de zieken". De zangkoren hebben, samen met alle gelovigen, geantwoord met een volkslied tot Maria. Op het ritme van dit lied heeft zij de danspassen aangegeven en de andere aanwezigen erin meegenomen.

De woorden en de vreugde die Marie-Claire ons heeft weten door te geven, hebben ons herinnerd aan de noodzaak van de persoonlijke dimensie in het geloofsleven, een dimensie die aan de basis ligt van de opbouw van de Kerk en van de deelname aan haar zending.

Het feestelijke karakter van Sacramentsdag, heel erg gewaardeerd in de Afrikaanse wereld, heeft de liturgie toegestaan haar rijke pedagogie te ontplooien: zij leert de gelovigen op het ritme van het christelijk leven te dansen, en een leven van gemeenschap en zending uit te bouwen.

Franco Paladini

(*) Met dit artikel werpen we een blik op het leven van onze missieposten in Kameroen.

Het verhaal geeft de lezer het beeld van een gemeenschap die dagelijks met hindernissen geconfronteerd wordt om het geloof autentiek te beleven. Het loont de moeite de gebeurtenissen die erin beschreven worden te volgen.