Italiano Español Nederlands Français
Home arrow Kennismaking met het godgewijde leven ▸ arrow Kennismaking met het godgewijde leven/9. De gewijde kuisheid
sito ufficiale

  ¡PAS OP! DEZE WEBSITE IS EEN ARCHIEF - KLIK HIER OM NAAR DE NIEUWE WEBSITE OVER TE GAAN

 
Afdrukken Verzenden naar een vriend
 

Kennismaking met het godgewijde leven/9

 

DE GEWIJDE KUISHEID
 

Zoals de overige evangelische raden gaat de evangelische raad van kuisheid alle gelovigen aan: allen moeten hun eigen affectieve en seksuele impulsen op een juiste manier richten.

Kuisheid op zich betekent niet "afstand doen van". Ook de gehuwde personen zijn verplicht tot de kuisheid die eigen is aan hun staat en tot het uitoefenen van de seksualiteit met respect voor de ander en de evangelische waarden, die het huwelijk verheffen tot het goddelijk niveau.

De godgewijde personen zijn geroepen tot de perfecte kuisheid, die door Christus als ideale vorm van leven voorgesteld is en die tevens de seksuele onthouding en het celibaat inhoudt.

De godgewijde personen kunnen over het algemeen niet rekenen op de sympathie van hun tijdgenoten. De culturele revolutie liet de positieve aspecten van de menselijke seksualiteit aan het licht komen, waardoor deze niet langer bestempeld wordt als een kwaad. Maar ze heeft ook voor minder begrip gezorgd voor dit fundamenteel engagement van de godgewijde personen.

In de huidige maatschappij moet de gewijde kuisheid nog sterker haar eigen waardigheid terug eisen in een hedonistische cultuur, die de seksualiteit scheidt van elke morele visie en van elke relationele verplichting[1].

De woorden van Jezus tot zijn leerlingen zijn meer dan ooit actueel: "Niet allen begrijpen dat woord, alleen zij aan wie het gegeven is". Verwijzend naar hen die eunuchen worden voor het rijk der hemelen, voegde Hij eraan toe: "Wie dat kan, moet het begrijpen" (Mt 19, 10-12).

In het middelpunt van het hart

De gewijde kuisheid is volgens het Concilie "een uitzonderlijke gave van genade"[2]; ze vereist een oproep vanwege de Heer en een vrije keuze vanwege de mens.

Het is de uitdrukking van een fundamentele houding, die de antropologische dimensies van de persoon richt naar de preferentiële relatie tot Christus. Daarom kan zij niet naar een deel van het lichaam verbannen worden, maar doordringt zij heel het lichaam, de geest en bovenal het hart.

In de laatste jaren hebben enkele theologen geprobeerd om ook gehuwde koppels onder te brengen onder de term "godgewijd leven", omdat ze een vorm van armoede en gehoorzaamheid beoefenen en deelnemen aan het evangelisch project van enkele nieuwe gemeenschappen. De apostolische exhortatie Vita consecrata looft de inzet van die koppels, maar heeft de categorie "godgewijd leven" niet willen uitbreiden tot hen omdat men de volmaakte kuisheid niet opneemt met al haar implicaties en de verplichtingen die eigen zijn aan christelijke echtgenoten, ook in verband met de kinderen, hen beletten ten volle de eisen van dat godgewijde leven te beleven.

De gewijde kuisheid wordt tegenwoordig uitgedaagd vanuit beschavingsgebieden waar de religieuze gemeenschappen een bijzondere bloei kennen, zoals in de Afrikaanse kerken. Binnen die menselijke context maakt de vruchtbaarheid deel uit van een cultureel universum dat erop gericht is het uitoefenen van de seksualiteit als een teken van vitaliteit te zien en waarbij de voortplanting als een zegen wordt beschouwd. Het is daar dan ook moeilijk om begrip op te brengen voor seksuele onthouding als een definitieve levenskeuze.

Het is daarom niet vreemd als men soms verzet hoort tegen de gelofte van kuisheid voor de religieuzen van Afrika en dit op grond van het feit dat het godgewijde leven niet zou passen bij de cultuur van dat continent. Dit standpunt kan alleszins niet gesteund worden, want het betekent zoveel als beweren dat de Afrikaan, die een persoonlijke ontmoeting heeft met Christus en zich inzet in het voetspoor van de Heer, niet in staat zou zijn tot de volledige overgave van zichzelf.

Uiteraard zal het steeds, voor alle culturen en voor alle mensen, moeilijk blijven de gewijde kuisheid, die een vermoeiend en constant proces van ascese en discipline vraagt, te beleven. Toch komt het probleem dat schuilt achter verschillende pogingen om de gelofte van kuisheid opnieuw te betwisten, niet simpelweg voort uit motieven van culturele aard of uit een meer "geëvolueerde" morele visie. Het ernstigste probleem in verband met de verbintenis tot gewijde kuisheid is niet van praktische aard: namelijk ertoe komen haar te beleven. Het probleem bevindt zich eerder op theologisch gebied, namelijk erin slagen te geloven in de kuisheid en in de volheid van haar betekenis.

Een belijdenis toe te behoren aan God

Zoals we eerder zagen, is de evangelische raad van kuisheid een weerspiegeling van de eeuwige liefde, waarmee de Vader zich verbindt met de Zoon en in de Geest, binnen de schoot van de Drievuldigheid. In de mysterieuze diepte van de Drievuldigheid is de kuisheid de onderlinge gave en het wederzijds ontvangen tussen de goddelijke personen.

De kuisheid door de Heer beleefd, is de openbaring van die liefde. De mensen zijn geroepen eraan deel te nemen in de eschatologie. Door hun charisma nemen de godgewijde personen er "vervroegd" aan deel.

De kuisheid van Christus is geen toevallige keuze geweest, maar de volle realisatie van zijn huwelijksliefde[3]. In het proces van zijn menswording, tot zijn dood aan het kruis waar hij zijn lichaam en zijn bloed schenkt, verwezenlijkt Jezus ten volle die huwelijksliefde.

Hij openbaart ons wat de laatste vereniging met God is en zij realiseert wat het menselijk huwelijk als sacrament betekent. De Zoon is niet onder de mensen gekomen om in de natuurlijke vruchtbaarheid te leven. Hij is vlees en bloed geworden om zich volledig over te geven. Deze bestemming bepaalt in Hem het kenmerk van Echtgenoot en brengt zijn kuisheid tot stand. De maagdelijkheid van de Heer is de belijdenis aan de Vader toe te behoren. Door haar getuigt Hij dat Hij uit den hoge komt en dat het nieuwe leven dat Hij brengt, geboren wordt uit genade en niet uit vlees en bloed[4].

De verbintenis tot kuisheid wordt uit dit geloof geboren en leidt elke gewijde persoon in de belijdenis van de Drievuldigheid in. Het is de overtuiging aan God toe te behoren en het aanvaarden van de eenzaamheid en de pijnlijke scheidingen die dit toebehoren aan God impliceert.

Kuisheid en zending

De gewijde kuisheid is dus niet eenvoudigweg een afwijzing van de seksualiteit en evenmin enkel onthouding ervan. Ze valt niet te reduceren tot het celibaat, als keuze niet te huwen. Ze is daarentegen de verbintenis van al de mogelijkheden van het lichaam en van de menselijke gevoelens tot het verwezenlijken van dit project van gemeenschap, waartoe precies het uitoefenen van de seksualiteit geroepen is.

Men beleeft de gewijde kuisheid niet enkel omdat men leeft in seksuele onthouding, als niet tegelijkertijd ook de mogelijkheid rijpt het eigen ik te overstijgen, de cirkel van het eigen narcisme te doorbreken, en zo een leven van relatie en liefde tot de ander te laten groeien.

Op die manier wordt de seksualiteit in de gewijde kuisheid omgezet tot de mogelijkheid voor een diepere gemeenschap en openheid naar alle mensen.

De kuisheid van de Maagd is de hoogste vorm van aanvaarding van God en zijn project. Het is ook de gave van Christus aan de wereld. In Maria, net als in haar Zoon, komen de "kuisheid" en "zending" uit in heel de diepgang van hun intieme band[5].

De vruchtbaarheid van elke zending hangt af van de kuisheid van haar protagonisten.

De kuisheid is voor elke godgewijde persoon een keuze die in wezen een huwelijkskeuze is. Het is de bevestiging dat God de Levende is, en dat het verbond met Hem geen idee is, geen droom, geen abstractie, maar wel een existentiële realiteit, mogelijk gemaakt door de wonderen van zijn persoonlijke liefde[6].

Silvia Recchi





________________________

[1] Vgl. Vita consecrata, 88.
[2] Perfectae caritatis, 12.
[3] Vgl. Redemptionis donum, 8.
[4] Vgl. A. Pigna, Consigli evangelici, virtù e voti, Edizioni O.C.D., Roma 1990, 240.
[5] "De volmaakte kuisheid is bij uitstek een huwelijksliefde, ze is het kloppen van een onverdeeld hart in zijn liefde, de bevestiging van een liefde die de dood overwint. Ze is een zich geheel wegschenken van de persoon, opdat het Woord voort kan gaan over de wegen van de wereld en nieuwe kinderen kan voortbrengen voor de Kerk", Statuten van de Gemeenschap Redemptor hominis, 10.
[6] Vgl. S. Recchi, Impegno alla castità consacrata e problemi culturali, in "Vita Consacrata" 37 (2001) 523-533.





17/05/2010

 
Website van de missionaire Gemeenschap Redemptor hominis