Italiano Español Nederlands Français
Home arrow Interviews arrow Interviews/11. Bewerkers van een Afrikaans seizoen van hoop
sito ufficiale

  ¡PAS OP! DEZE WEBSITE IS EEN ARCHIEF - KLIK HIER OM NAAR DE NIEUWE WEBSITE OVER TE GAAN

 
Afdrukken Verzenden naar een vriend


Interviews/11

 

  BEWERKERS VAN EEN AFRIKAANS SEIZOEN VAN HOOP


Enkele vragen aan kard.
Stanisław Ryłko

 

 


Stanisław Ryłko is in 1945 geboren en in 1995 wordt hij benoemd tot secretaris van de Pauselijke Raad voor de Leken, waarvan hij in 2003 voorzitter wordt. In het consistorie van 24 november 2007 wordt hij door Benedictus XVI tot kardinaal gecreëerd.

Tot kardinaal Ryłko heeft de Heilige Vader een veelbetekenende boodschap gericht ter gelegenheid van het pan-Afrikaans Congres van de Katholieke Leken, georganiseerd door de Pauselijke Raad voor de Leken in Yaoundé, van 4 tot 9 september 2012.

"Gedurende mijn reizen op het continent, - zegt de Heilige Vader in de boodschap - heb ik bij verschillende gelegenheden gezegd dat Afrika is geroepen om het ‘continent van de hoop' te zijn. Dit waren geen gelegenheidswoorden, maar zij gaven de lichtende horizon aan die opengaat voor de blik van het geloof". Ook als op het eerste gezicht de problemen van Afrika ernstig lijken en niet gemakkelijk op te lossen door de materiële problemen en de spirituele hindernissen die de Kerk ontmoet, bij een nadere beschouwing laat het continent een grote rijkdom aan spirituele, voor onze tijd kostbare bronnen zien, stelt de Heilige Vader, en "van Afrika ‘een continent van hoop'te maken is een inzet waarop de zending van de lekengelovigen van Afrika vandaag evenals ook het Congres, moet zijn gericht". 

Kardinaal Ryłko heeft bij zijn rijke en doortimmerde openingstoespraak tot het Congres het gedefinieerd als "het Congres van de hoop". Aan het einde van de werkzaamheden hebben wij hem enkele vragen gesteld waarop hij zo vriendelijk is geweest antwoorden.  

  

 

*   Eminentie, u heeft het pan-Afrikaans Congres voor de Katholieke Leken gedefinieerd als "Congres van de hoop"; deze hoop zal door de deelnemers bij de terugkeer in hun land moeten worden overgebracht overeenkomstig de inzet van ieder. Welke "tekenen" van hoop komen er vanuit de Afrikaanse leken voor de universele Kerk?

Wanneer men naar het Afrika van vandaag kijkt, is de bron van de hoop al te vinden in de context van de evangelisatie van het continent. Het christendom van Afrika is jong en is in het grootste gedeelte van de landen minder dan 200 jaar oud, maar toch in een zo kort tijdsbestek is het geloof er al in geslaagd door te dringen in het leven van zeer veel Afrikanen.

Ik heb in mijn toespraak aan het begin enkele belangrijke statistieken aangehaald. Aan het begin van de 20e eeuw waren er op het continent 1.200.000 katholieken, in 2000 bereikte dit aantal de 139.000.000; in 2012 zijn het er volgens het statistisch jaarboek van de Kerk 185.000.000, meer dan 18% van de bevolking van het continent. Zeker, vanuit demografisch standpunt gezien heeft Afrika een exponentiële groei van de bevolking meegemaakt, maar het groeitempo van de verspreiding van het christelijk geloof zegt meer dan de demografische groei en dit is een veelzeggend teken, een teken van hoop, ook al blijven de christenen in de minderheid.

Het betreft een jong geloof met alles wat dit met zich meebrengt, vanuit positief standpunt gezien, met zijn component van enthousiasme, dynamiek en vreugde, dat, wanneer men in Afrikaanse kringen leeft, indruk maakt ten opzichte van de zoveel vormen van vermoeidheid en moedeloosheid, aanwezig in de Kerken van het oude christendom. Maar omdat het jong is, is het vanzelfsprekend een geloof dat moet worden begeleid, gezuiverd van zeer veel elementen, verdiept en dat om een voortdurende evangelisatie vraagt.

*  Wat zijn volgens u de ernstigste hindernissen waaraan de Afrikaanse leken het hoofd moeten bieden en waarvoor de Kerk zich het meest moet inzetten?

De apostolische exhortatie Evangelii nuntiandi van Paulus VI heeft met grote doeltreffendheid de aandacht gevestigd op het belang van de evangelisatie van de cultuur; de evangelisatie zou oppervlakkig blijven, als zij niet zou doordringen tot de cultuur, het leven van de mensen, de maatschappelijke instellingen, evenals het gezin, en deze zou veranderen. Paus Johannes Paulus II heeft een interessante uitdrukking gebruikt die ook bij enkelen enige verwarring heeft gewekt, toen hij zei dat het geloof de cultuur van een volk moet worden. Ik geloof dat op dit punt nog veel te doen is in Afrika.

Wij hebben zeer veel lof gehoord met betrekking tot de familie in Afrika, maar wij kennen de beperkingen ervan goed; men spreekt over de familie die de Kerk is, die in haar midden relaties van solidariteit en gemeenschap tot uitdrukking wil brengen, maar wij weten dat de familie in Afrika ten diepste geëvangeliseerd moet worden. Hier komt de noodzaak naar voren van de evangelisatie van de cultuur en dus van de fundamentele menselijke instellingen in het leven van een volk. Wij weten bijvoorbeeld dat in Afrika polygamie zeer verbreid is en dikwijls wettelijk geregeld; zij is in tegenspraak met de christelijke visie van het sacramentele huwelijk. Uit polygamie komen problemen voort die de waardigheid van de vrouw in het geding brengen met gevolgen van allerlei soort lijden.

De evangelisatie van de cultuur is iets dat fundamenteel is om de christelijke "hoop" op het continent te verwezenlijken. Er zijn natuurlijk verschillende andere problemen die het leven van de leken betreffen, zoals hun tegenwoordigheid in het openbare leven. Er is het verschijnsel, vandaag bijna overal verspreid, van de devaluatie van het politieke engagement, de corruptie bij het leiden van publieke instellingen, de incompetentie, de arrogantie van zoveel leiders. De exhortatie Christifideles laici spreekt over het recht en de plicht van de christenen om zich ook op dit delicate en niet gemakkelijke, maar noodzakelijke gebied in te zetten; wij kunnen ons er niet toe beperken het kwaad aan te klagen, de gelovigen moeten niet alleen van buiten af kijken naar de instellingen en de wereld, maar zij moeten erin binnentreden om haar te veranderen en te oriënteren op de evangelische waarden. Dit is een oriëntering die de volgende synode over de nieuwe evangelisatie met kracht weer zal oppakken.

*  In uw toespraak heeft u gezegd tot de gelovigen van het Afrikaanse continent dat met geen angst moet hebben in de minderheid te zijn, maar onbetekenend te zijn ten gevolge van moedeloosheid of middelmatigheid. Het is een uitnodiging om de moed te hebben van de eigen identiteit en de eigen overtuigingen, die vaak erom vraagt zich te verzetten tegen zeer veel tradities en wijd verbreide praktijken.

De Heilige Vader Benedictus spreekt vaak over het begrip "creatieve minderheden", waaraan ik heb willen herinneren. Het christendom in de wereld van vandaag, in Afrika of in Azië, is in de minderheid en in Europa wordt het dat steeds meer. Dit feit moet ons niet ontmoedigen, maar ons ertoe aanzetten "creatieve minderheden" te worden, dat wil zeggen minderheden die er zich bewust van zijn dat zij een doorslaggevende zending hebben te volbrengen voor de toekomst van de mensheid, met een duidelijke identiteit en precieze criteria van oordeel en onderscheiding. Wij zijn niet een eenvoudig aanhangsel, een onbetekenende omlijsting; ons is een wezenlijke zending toevertrouwd, waarvoor niemand ons kan vervangen. Wij hebben de wereld een boodschap te bieden waaraan de wereld dringend behoefte heeft, en niemand anders dan wij kan dat doen.

* Dank u, eminentie.

De beste wensen voor uw zending en die van uw Gemeenschap Redemptor hominis. Als Pauselijke Raad voor de Leken nemen wij ons bij deze intercontinentale ontmoetingen ook voor de aandacht te vestigen op de nieuwe charisma's en de nieuwe gemeenschappen die aan de kerkelijke zending deelnemen. De schoonheid van de Kerk van onze tijd is ook de explosie  van verschillende kleuren en bloemen, ook al zijn die klein, maar ieder met zijn eigen identiteit en een zending om te volbrengen.


(Verzorgd door Silvia Recchi)

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)


06/11/2012

 
Website van de missionaire Gemeenschap Redemptor hominis