LEES HET EERSTE DEEL VAN HET ARTIKEL

"MIJN LEVEN IS JEZUS CHRISTUS" (2)

Priester Edward Poppe

Zoals we in het eerste deel van de voorstelling van deze zalige beklemtoonden, dient de priester, volgens Edward Poppe, om instrument van Gods genade te zijn, "'Jezus zichtbaar maken en Zijn woorden laten horen' veeleer: in de geest van Jezus doen en zeggen wat Jezus zelf in die omstandigheden zou doen en zeggen. Hij wil eenvoudig, zoals hij het zelf schrijft: als priester 'een ander Christus zijn'"^[1].

Lijden en geestelijke vruchtbaarheid

Het lijden tekende het leven van Priester Poppe op een bijzondere wijze. De ziekte die zijn lichamelijke beweging naar de naaste beperkte, maakte hem ontvankelijk voor een diepere dimensie van het lijden, die van het lijden voor Iemand. Dit bewustzijn deed zijn missionaire ijver voor de aan hem toevertrouwde mensen groeien en verhoogde zijn geestelijke vruchtbaarheid.

Juist omdat Priester Poppe in zijn kort bestaan het lijden meemaakte heef Johannes Paulus II in de homilie voor de zaligverklaring hem ook aan de zieken aanbevolen als een na te volgen voorbeeld. Dit opdat ze onthouden dat het gebed en de liefde voor Maria, de moeder van smarten omwille van de Zoon, wezenlijk zijn voor de missionaire inzet van de Kerk^[2].

Het lijkt ons dat wat paus Benedictus XVI over het christelijk offer schrijft, goed van toepassing op Priester Poppe is: "Christelijk offeren houdt niet in dat we iets geven wat God zonder ons niet zou hebben, maar dat we helemaal degenen worden die ontvangen en ons totaal nemen laten door Hem. God met ons laten handelen - dat is het christelijke offer" ^[3].

"In het priesterlijk leven begrijpen de echte vrienden van het kruis dat de graankorrel moet verdwijnen, lijden en vernietigd worden eer het waarlijk verschijnt en groeit en veel koren voortbrengt voor goed brood" ^[4].

Hier dan ook de aanbeveling om de raad van Jezus aan zijn leerlingen te volgen: "Steek van wal...", want "een geheel toegewijde ziel heeft meer invloed op de Kerk dan duizend andere. Indien uw licht niet schijnt, dan blijven heel uw parochie en uw school in de duisternis" ^[5].

Catechese, levensschool

De oproep van paus Pius X om de communie aan kinderen op jonge leeftijd te geven bracht Priester Poppe zich in het bijzonder voor de catechese aan de eerste communiekantjes in te zetten en vooral voor de vorming van catechisten. Hij stichtte in zijn parochie de Vereniging van de communies die spoedig een brede instemming kreeg. In juni 1917 telde de Vereniging al negentig kinderen.

"De richting voor godsdienstlessen en catechese die hij gaf, steunden op de meest efficiënte principes van het onderricht. Namelijk dit: niet te veel geheugenwerk, doch naar de kern en de bron van het evangelie gaan. Bovendien moest ieder lesgever of -geefster in daad omzetten wat ze in woord verkondigden" ^[6].

De rol van de catechist of van de godsdienstleerkracht is van wezenlijk belang om de geloofswaarheden door te geven. Het levensvoorbeeld is van cruciaal belang omdat het zijn van de verkondiger de boodschap zelf voorafgaat.

"Om voor elke godsdienstles de overtuigende toon, en de passende toepassingen te treffen en om in de overige lessen de occasionele aanwendingen en toelichtingen te vinden, is het nodig dat wijzelf, godsdienstleraren, de leerstof van de les in onze dagelijkse overweging en in onze geestelijke lezing hebben doorgrond, en vooral dat wij ze in ons dagelijks doen en laten hebben beoefend en volledig toegeëigend. De leerstof van de godsdienstles moet in ons leven verwerkt zijn tot overtuiging en gewoonte, voordat wij ze in een beleefbare vorm aan de kinderen kunnen overmaken. De leraren moeten trachten 'eerst zelf te zijn, wat de leerlingen moeten worden'" ^[7].

Slot

De actualiteit van de boodschap van Priester Poppe bestaat erin de priesters aan te moedigen hun roeping met passie te beleven door in hun eigen leven heiligheid en missie te verenigen. Slechts de heiligheid kan de onverschilligen treffen, niet de mooie woorden of de slogans. "Een priester moet een missionaris zijn in zijn biechtstoel, op zijn preekstoel, in zijn scholen, in zijn dorpshuizen, vooral in zijn lange trouwe samenkomsten met de Vriend, de Boezemvriend van het Tabernakel"^[8].

Hij zag met een droevige bekommernis dat de wereld zich van God verwijderde. Hij was droevig omwille van de ondoeltreffende innige kracht van de priesters, ombekwam dat weg gaan te doen stoppen. Van opvallende actualiteit zijn de aan zijn confraters gerichte aansporingwoorden om hen aan te zetten een nieuw pastoraal elan vanuit hun eigen leven terug te vinden. "De wereld bekommert zich niet meer om de 'brave priester'. Zij wil enkel luisteren naar de 'heilige priesters' en naar hen, die bereid zijn zichzelf te verloochenen. Als men geen geloof meer schenkt aan onze woorden laten wij dan het nodige doen opdat men onze daden mag geloven" ^[9].

In deze uitdrukking weerklinkt die passage van de apostolische aansporing Evangelii nuntiandi waar Paulus VI het belang van het levensgetuigenis benadrukt: "De hedendaagse mens luistert liever naar getuigen dan naar leraren, en als hij luistert naar leraren, dan is dat omdat zij getuigen zijn" ^[10].

In een tijd als deze waarin wij iedere dag meer vaststellen hoe de bloeding aan aanwezigheden in onze kerken onverbiddelijk toeneemt, herinnert Priester Poppe ons eraan dat het niet het aantal mensen dat betrokken is bij de verkondiging van het Evangelie belangrijk is, en nog minder het aantal in een bisdom aanwezige priesters. Wat voor hem fundamenteel is, is de kwaliteit van de priesters: "We zien soms, dat tien of vijftien priesters in den vreemde voor een streek zo groot als Limburg evenveel goed doen als duizend priesters in een bisdom alhier"^[11].

Priester Edward Poppe trachtte, in een tijd waarin de ontkerstening, vooral onder de arbeidende klasse, al vrij verspreid was, naar de kern van de evangelische boodschap te gaan. Hij deed het door eerst zijn leven met de armsten te delen, en daarna door zich in het opdragen van zijn dagelijkse mis als graankorrel op te offeren.

"In zijn innige verhouding met de Heer van de oogst, bood hij de wereld aan God aan opdat hij God aan de wereld zou kunnen aanbieden"^[12].

^[1] A. Janssens De Varebeke, Edward Poppe. Gebed en mystiek, Priester Poppe-Centrum Rome, Tielt 1985, 137.
^[2] Vgl. Johannes Paulus II, De plechtige eucharistische concelebratie in het Sint-Pietersplein voor de verklaring van zes nieuwe Zaligen (3 oktober 1999), in Insegnamenti di Giovanni Paolo II, XXII/2, Libreria Editrice Vaticana 2002, 543.
^[3] Benedictus XVI, De kern van ons geloof, Lannoo, Tielt 2006, 195.
^[4] E. Poppe, Een bloemlezing. Samengesteld en van voetnoten voorzien door K. Weekers, De Boog, Amsterdam 2001, 85.
^[5] E. Poppe, Een bloemlezing..., 92.
^[6] A. Buckinx-Luykx, Zo zie ik priester Poppe, in R. De Roover, Priester Poppe. Leven en Zending, Priester Poppe-Centrum Rome, Tielt 1987, 172.
^[7] E. Poppe, Een bloemlezing..., 189.
^[8] Vgl. E. Poppe, Een bloemlezing..., 84.
^[9] D. Mondrone, Een priestergestalte,  in R. De Roover, Priester Poppe...,17.
^[10] EN 41.
^[11] A. Janssens De Varebeke, Uit de geschriften van priester Poppe, in R. De Roover, Priester Poppe..., 320.
^[12] Johannes Paulus II, Aan de te Rome aangekomen bedevaarders voor de zaligverklaringen (4 oktober 1999), in Insegnamenti di Giovanni Paolo II, XXII/2, Libreria Editrice Vaticana 2002, 549.

02/11/09