Italiano Español Nederlands Français
Home arrow Geschriften van Emilio Grasso arrow Artikelen arrow Heilige Mis in Santa Marta
sito ufficiale

  ¡PAS OP! DEZE WEBSITE IS EEN ARCHIEF - KLIK HIER OM NAAR DE NIEUWE WEBSITE OVER TE GAAN

 
Afdrukken Verzenden naar een vriend


Artikelen van Emilio Grasso 

 


HEILIGE MIS IN SANTA MARTA

 

Zodra Paus Franciscus die vrijdag 13 juni de kapel van Santa Marta binnenkwam om de H. Mis op te dragen, kwamen meteen de woorden in mijn herinnering terug die de Heilige Vader bij de viering van 10 februari had uitgesproken.


Die eenvoudige aanwezigheid van hem en zijn simpele en wezenlijke wijze van vieren, zonder overbodig klatergoud en menselijke toevoegsels die de aandacht alleen maar willen vestigen op de celebrant en haar wegtrekken van het mysterie dat gevierd wordt: dat was het eerste wat me trof.

Zo kwamen mij vanzelf de woorden van de Paus weer voor de geest bij die viering van 10 februari: “De eucharistie is een werkelijke gedachtenisviering, d.w.z. een theophanie, een zichtbaar worden van God. God komt naar ons toe en Hij is bij ons, en wij delen in het verlossingsmysterie. … De liturgie is tijd en ruimte van God, en wij dienen ons daar, in die tijd van God, in die ruimte van God op te houden, en niet op ons horloge te kijken. Liturgie vieren betekent nu juist dat wij binnen gaan in Gods mysterie; ons door het mysterie laten dragen en in dat mysterie zijn”.

In Santa Marta voelde je bij elk gebaar van Paus Franciscus, dat je je “in de tijd en de ruimte van God” bevond.

Nu ik terugkijk naar het gebeuren waar ik aan deel mocht nemen, geef ik me er a posteriori, achteraf, rekenschap van dat Paus Franciscus, als ik het zo durf zeggen, afwezig was in Zijn aanwezigheid.

Wil je een belangrijk gebeuren begrijpen, dan moet je erop terugkomen en je verstand bezig laten zijn met de herinnering aan wat je beleefd hebt.

De gelukzalige Newman vindt dat het algemene grondbeginsel om het verband te verstaan tussen het herinnerde en het heden zo uit is te drukken: op het moment waarin God bij ons is, onderscheiden wij zijn aanwezigheid niet, maar pas later, wanneer wij met onze aandacht terugkomen op dat moment, dat voorbij en afgerond is. Op het ogenblik zelf begrijpen we niet wat er gebeurt, maar pas als alles afgelopen is. We hebben iets ervaren dat we terugvinden als in ons geheugen gegrift, maar op het ogenblik dat we het ontvingen konden we er niet over nadenken. Dat nadenken heeft pas naderhand plaats. Op het moment zelf kunnen we alleen maar gewaarworden wat we ervaren. Pas naderhand herkent ons verstand het. Wat ons duister lijkt wanneer het op ons af komt, is een weerglans van de Zon der Gerechtigheid wanneer het voorbij is gegaan[1].

Ons geheugen kan heel zijn scheppend vermogen en zijn volle zin pas ontplooien wanneer we er met ons nadenkend verstand mee bezig zijn. Maar dat verstand heeft het geheugen nodig, als dat ontbreekt is het een verstaan van het niets, van leegte of het verstaan van iets anders.

Ik kan getuigen dat ik daar, in Santa Marta, een tijd en een ruimte van God ervaren heb. Dat is alleen maar mogelijk als je je in tegenwoordigheid bevindt van iemand die Jezus Christus brengt en die geen voordeel haalt uit zijn christen zijn als zou het om een voorrecht gaan, om zich meester te maken van de profetie, maar van iemand die de weg gaat van Jezus Christus: de weg van vernedering, van nederigheid en van zich klein maken om te kunnen dienen[2].

Die ontwapenende nederigheid kwam opnieuw op me af bij het korte maar wezenlijke gesprek dat ik met Paus Franciscus had na afloop van de eucharistieviering. Die tijd en ruimte van God die, zoals de grote specialist van het religieuze, Rudolf Otto, zou zeggen, tegelijk tremens et fascinans is, een gewaarwording van ontzetting en van onweerstaanbaar aangetrokken worden tegelijk is, die tijd en ruimte Gods gaven zich te kennen als een tijd en ruimte van hartelijke verwelkoming waarin je je volstrekt niet vreemd of verafstaand voelde, maar juist zonen en broeders.

Een simpel gebaren van handen, van ogen die elkaar ontmoetten, enkele wezenlijke woorden… en alles werd eenvoudig.

Maar wat ik nooit zal kunnen vergeten van paus Franciscus was de kracht waarmee hij me tegenhield toen ik probeerde neer te knielen om zijn ring te kussen. Zijn stevige greep op mijn armen ging gepaard met het verzoek dat niet te doen, als een tot driemaal toe herhaalde smeekbede.

Ik heb lijfelijk ervaren dat die hartelijke ontvangst en nederigheid van Paus Franciscus geen berekenende en conventionele houding was, maar zijn wezen zelf: een echte openbaring van Gods aanwezigheid.

Emilio Grasso

 

(Vertaald uit het Frans door een Zuster, bekend bij de redactie)

 

 

______________________

[1] Vgl. J.H.Newman, Le Christ manifesté dans le souvenir, in: J.H.Newman, Le Christ. Le Christ. 12 sermons sur l’Incarnation, Éd. de la Librairie de l’Université, Fribourg 1943, 195-209.

[2] Vgl. Paus Franciscus, Ochtendmeditatie in de kapel van “Domus Sanctae Marthae” (7 februari 2014).

 

11/07/2014


 
Website van de missionaire Gemeenschap Redemptor hominis