Italiano Español Nederlands Français
Home arrow Geschriften van Emilio Grasso arrow Artikelen arrow De zaligverklaring van Paulus VI
sito ufficiale

  ¡PAS OP! DEZE WEBSITE IS EEN ARCHIEF - KLIK HIER OM NAAR DE NIEUWE WEBSITE OVER TE GAAN

 
Afdrukken Verzenden naar een vriend



Artikelen van Emilio Grasso  

 


DE ZALIGVERKLARING VAN PAULUS VI

De sleutel tot het interpreteren van de bijzondere Synode over het gezin

 

De zaligverklaring van Paulus VI, die plaatsvond tegelijkertijd met de sluiting van de bijzondere Synode over het gezin, kan, naar ik meen, de sleutel vormen tot een interpreteren van deze plechtige kerkelijke gebeurtenis en vooral van de gepubliceerde documenten die de basis zullen gaan vormen van een overweging en verdieping van de leer en de pastoraal, waarover de synodevaders geroepen zullen zijn zich uit te spreken, cum Petro et sub Petro, in het tweede gedeelte van de synodale werkzaamheden die zullen plaatsvinden in het komende jaar 2015.


De authentieke kwestie waarover in deze Synode werd gediscussieerd, bestond in het vermogen twee onderling onlosmakelijke aspecten die de ene werkelijkheid van het gelaat van de Heer vormen, met elkaar te verbinden en de hedendaagse wereld voor te houden: de schittering van de Waarheid (Veritatis splendor) en de rijkdom van de Barmhartigheid (Dives in misericordia).

Aan deze twee aspecten in het leven en het magisterium van Paulus VI, die wij in het dagelijks leven enerzijds vastberadenheid en beslistheid en anderzijds respect en compromis kunnen noemen, werd door de toen nog kardinaal Ratzinger een beschouwing gewijd en op meesterlijke wijze naar voren gebracht in een gedeelte van zijn homilie van 10 augustus 1978, uitgesproken in de kathedraal van München ter gelegenheid van de dood van de paus.

Wij geven hier een gedeelte van die homilie weer: “Paulus VI heeft zijn dienstwerk uit geloof verricht. Hieruit komen zowel zijn vastberadenheid als zijn bereidheid tot het compromis voort. Voor beide heeft hij kritiek moeten accepteren en ook in sommige commentaren na zijn dood heeft het niet ontbroken aan slechte smaak. Maar een paus die vandaag geen kritiek zou krijgen, zou in zijn taak ten opzichte van deze tijd mislukken. Paulus VI heeft weerstand geboden aan telecratie en demoscopie, de twee dictatoriale machten van het heden. Hij heeft dat kunnen doen, omdat hij niet het succes en de goedkeuring als parameter nam, maar het geweten, dat naar de waarheid, naar het geloof wordt afgemeten. En daarom heeft hij bij veel gelegenheden het compromis gezocht: het geloof laat veel open, het biedt een ruim spectrum aan beslissingen, het legt als parameter de liefde op, die zich verplicht voelt jegens het geheel en derhalve tot veel respect verplicht. Daarom heeft hij onbuigzaam en vastberaden kunnen zijn, toen de wezenlijke traditie van de Kerk de inzet was. Deze hardheid kwam in hem niet voort uit de ongevoeligheid van iemand wiens weg wordt gedicteerd door machtswellust en verachting voor personen, maar door de diepte van het geloof, die hem in staat heeft gesteld tegenstand te verdragen”.

De lange en moeizame weg om ertoe te komen de twee aspecten van het ene gelaat van de Heer, waarheid en barmhartigheid, in harmonisch evenwicht met elkaar te verbinden vormt voor ons mensen de dynamische inhoud van onze roeping, waar wij voortdurend onderworpen zijn aan een dubbele verleiding, dat wil zeggen een van de twee aspecten te verabsoluteren en zo het andere te niet te doen. Men komt zo ertoe de waarheid te verdoezelen om de barmhartigheid te bevestigen of de barmhartigheid te doen verdwijnen in de naam van een waarheid die een wet van de dood en niet van het leven is.

De twee verleidingen liggen altijd op de loer in het leven van een christen en in de geschiedenis van de Kerk.

Paus Franciscus heeft in de toespraak voor de sluiting van de derde Bijzondere Algemene Vergadering van de Bisschoppensynode deze naar voren gebracht met een wijze eenvoud, die het niemand mogelijk maakt “dom” te kunnen spreken over de Kerk als over een politieke partij en de overwinning toe te kennen aan de ene of de andere groepering.

Dit zijn de belangrijkste verleidingen die door paus Franciscus worden opgenoemd:

•   De verleiding van een vijandige verharding, dat wil zeggen zich opsluiten binnen het geschrevene (de letter) en zich niet laten verrassen door God, door de God van de verrassingen (de geest); binnen de wet, binnen de zekerheid van wat wij kennen, en niet van wat wij nog moeten leren en bereiken. Vanaf de tijd van Jezus bestaat de verleiding van de ijveraars, de scrupuleuzen, de bezorgden en de zogenaamde - hedendaagse -“traditionalisten” en ook intellectualisten.

• De verleiding van een destructieve goedhartigheid, die in naam van een bedrieglijke barmhartigheid wonden verbindt zonder ze eerst te verzorgen en te genezen; die de symptomen behandelt en niet de oorzaken en de wortels. Het is de verleiding van de “goedhartigen”, de vreesachtigen en ook van de zogenaamde “progressieven en liberalen”.


•  De verleiding de steen in brood te veranderen om een lange, drukkende en pijnlijke vasten (vgl. Luc. 4, 1-4) te doorbreken en ook het brood in een steen te veranderen en deze te werpen naar de zondaars, de zwakken en de zieken (vgl. Joh. 8, 7), dat wil zeggen het te veranderen in “ondraaglijke lasten” (Luc. 11, 46).

•   De verleiding van het kruis af te komen om de mensen tevreden te stellen en daar niet te blijven om de wil van de Vader te vervullen; zich te voegen naar de geest van de wereld in plaats van hem te zuiveren en te voegen naar de Geest van God. 

•   De verleiding het “depositum fidei” te verwaarlozen door zich niet als bewaarder, maar eigenaar en heer te beschouwen of anderzijds de verleiding de werkelijkheid te verwaarlozen door een minutieuze taal of een gepolijst taalgebruik aan te wenden om zoveel en niets te zeggen!

Wij hebben gezegd dat de zaligverklaring van Paulus VI aan het slot van de Synode de sleutel tot een interpretatie ervan vormt.

Aan de blik van de Kerk wordt het leven voorgehouden van een Herder en er wordt niet verwezen naar het bestuderen van een ander document.

“De zalige Paulus VI - zo heeft paus Franciscus gezegd in de homilie voor de afsluiting van de bijzondere Synode over het gezin en de zaligverklaring van Paus Montini - heeft, terwijl zich een geseculariseerde en vijandige maatschappij aftekende, met vooruitziende wijsheid - en soms in eenzaamheid - het roer van het schip van Petrus weten te sturen zonder ooit de vreugde en het vertrouwen in de Heer te verliezen. Paulus VI heeft werkelijk God wat van God is, weten te geven door heel zijn leven te wijden aan de heilige, plechtige en zeer zware taak: in de tijd de zending van Christus voort te zetten en op aarde uit te breiden en daarbij de Kerk lief te hebben en te leiden, opdat zij tegelijkertijd een liefdevolle moeder van alle mensen en uitdeelster van het heil zou zijn”.

Emilio Grasso

 

(Vertaald uit het Italiaans door Drs. H.M.G. Kretzers)

 

11/11/2014 


 
Website van de missionaire Gemeenschap Redemptor hominis